Savunma Mekanizması Olarak “Projeksiyon”

Projeksiyon, psikolojide bir savunma mekanizması olarak, kişinin kendi istenmeyen duygu, düşünce veya özelliklerini kabul etmek yerine, bunları başka birine ya da bir şeye yansıtmasıdır.

Haber Merkezi / Bu mekanizma, bireyin bilinçdışı bir şekilde kendi içsel çatışmalarını veya hoşnutsuzluklarını dış dünyaya atfetmesiyle işler. Sigmund Freud ve psikanalitik kuram tarafından geliştirilen bu kavram, kişinin özsaygısını koruma ve kaygıyı azaltma çabası olarak görülür.

Projeksiyonun Özellikleri:

Bilinçdışı İşler: Kişi, yansıttığının genellikle farkında değildir.
Duygusal Koruma: Utanç, suçluluk veya öfke gibi rahatsız edici duyguları hafifletmek için kullanılır.

Örneğin, kendi öfkesini bastıran bir kişi, başka birinin “sinirli” olduğunu iddia edebilir. Sadakatsizlik düşüncesiyle mücadele eden biri, partnerini sadakatsizlikle suçlayabilir.

Psikolojik Etkileri:

Olumlu Yönleri: Kısa vadede kaygıyı azaltabilir ve kişinin kendini daha iyi hissetmesini sağlayabilir.
Olumsuz Yönleri: Gerçek duygularla yüzleşmeyi engeller, ilişkilerde çatışmalara yol açabilir ve kişisel gelişimi sınırlayabilir.

Örneğin, bir iş yerinde, kendi yetersizliklerinden korkan bir çalışan, meslektaşını sürekli “beceriksiz” olarak nitelendirirse, bu projeksiyonun bir göstergesi olabilir. Çalışan, kendi güvensizliklerini kabul etmek yerine, bu duyguyu başkasına yansıtır.

Projeksiyonla Başa Çıkma:

Farkındalık: Kendi duygularını ve davranışlarını gözlemlemek, projeksiyonun farkına varmayı sağlar.
Terapi: Psikoterapi (özellikle psikanalitik veya bilişsel-davranışsal terapi), projeksiyonun altında yatan nedenleri anlamaya yardımcı olabilir.
Duygusal Kabul: Kendi duygularını yargılamadan kabul etmek, projeksiyona olan ihtiyacı azaltabilir.

Projeksiyonun Tarihsel Gelişimi:

Projeksiyonun tarihsel gelişimi, psikanalitik teorinin doğuşuyla başlar ve zamanla farklı psikolojik yaklaşımlar içinde ele alınmıştır.

Freud ve Psikanalizin Temelleri

Projeksiyon, Freud’un psikanalitik teorisinde savunma mekanizmalarından biri olarak ilk kez tanımlanmıştır. Freud, 1890’larda projeksiyonu, kişinin bilinçdışı çatışmalarını veya istenmeyen dürtülerini dış dünyaya yansıtması olarak açıklamıştır.

Özellikle 1894 tarihli The Neuro-Psychoses of Defence adlı çalışmasında, paranoid düşüncelerin projeksiyon mekanizmasından kaynaklandığını öne sürmüştür. Örneğin, kendi yasak arzularını bastıran bir kişi, bu arzuları başkalarına atfeder.

Anna Freud: Sigmund Freud’un kızı Anna Freud, 1936’da yayımladığı The Ego and the Mechanisms of Defence adlı eserinde projeksiyonu daha sistematik bir şekilde ele almış ve savunma mekanizmalarının ego’nun kaygıyla başa çıkma yöntemleri olduğunu vurgulamıştır.

Carl Gustav Jung, projeksiyonu sadece bireysel değil, kolektif bilinçdışıyla ilişkilendirerek genişletmiştir. Jung’a göre, bireyler kendi “gölge” yönlerini (kabul edilemeyen özelliklerini) başkalarına yansıtmaktadır. Ayrıca, arketiplerle bağlantılı olarak projeksiyonun mitolojik ve kültürel boyutlarını incelemiştir.

1940’larda Melanie Klein, projeksiyonu bebeklik dönemindeki nesne ilişkilerine bağlamıştır. Özellikle “paranoid-şizoid pozisyon”da, bebeğin içsel kaygılarını dış nesnelere (örneğin anneye) yansıttığını savunmuştur. Klein, projeksiyonu içsel çatışmaların dışa vurumu olarak detaylandırmıştır.

1950’ler ve 60’larda, projeksiyon psikodinamik terapilerde önemli bir kavram olarak kalmıştır. Terapistler, hastaların yansıtma eğilimlerini analiz ederek bilinçdışı çatışmaları anlamaya çalışmışlardır.

1960’lardan itibaren bilişsel psikoloji, projeksiyonu daha az bilinçdışı bir süreç olarak ele alınmıştır. Aaron Beck gibi bilişsel terapistler, projeksiyonu bilişsel çarpıtmaların bir türü olarak görmüştür; örneğin, kişinin kendi olumsuz inançlarını başkalarına atfetmesi.

20. yüzyılın sonlarında sosyal psikologlar, projeksiyonu sosyal algı ve önyargılar bağlamında incelemişlerdir. Örneğin, “sosyal projeksiyon” kavramı, bireylerin kendi inanç veya duygularını bir gruba genelleme eğilimini ifade etmektedir.

21. yüzyılda, nörobilim, projeksiyonun beyindeki mekanizmalarını araştırmaya başlamıştır. Özellikle ayna nöronlar ve empatiyle ilgili beyin bölgeleri, projeksiyonun nasıl işlediği konusunda ipuçları sunmaktadır. Örneğin, kendi duygularını başkalarına yansıtma, duygusal aynalama süreçleriyle ilişkilendiriliyor.

Projeksiyon, sadece bireysel değil, toplumsal düzeyde de ele alınmıştır. Örneğin, ırkçılık veya önyargı gibi toplumsal sorunlarda, gruplar kendi korkularını veya olumsuz özelliklerini başka gruplara yansıtabilir (örneğin, günah keçisi yaratma).