İsrail’in İran’a yönelik saldırıları ve ABD’nin bu süreçteki rolü, yalnızca bölgesel bir gerilimi değil, küresel güç dengelerindeki kırılmayı da ortaya koyuyor; askeri üstünlüğün siyasi sonuç üretme kapasitesi ise giderek daha fazla tartışılıyor.
Haber Merkezi / Ortadoğu bir kez daha, güç dengelerinin sert şekilde test edildiği bir döneme girmiş durumda. İsrail’in İran’a yönelik artan saldırıları ve bu süreçte Amerika Birleşik Devletleri’nin verdiği açık ya da örtük destek, yalnızca bölgesel bir gerilim değil; aynı zamanda küresel güç projeksiyonunun sınırlarını da gözler önüne seriyor.
Uluslararası analizler, özellikle Brookings Institution, Council on Foreign Relations ve International Crisis Group gibi kuruluşların raporları, bu gerilimin artık klasik “caydırıcılık” çerçevesini aştığını vurguluyor. Sorun artık sadece İran’ın nükleer kapasitesi ya da İsrail’in güvenlik kaygıları değil; daha geniş ölçekte, ABD öncülüğündeki küresel düzenin ne kadar sürdürülebilir olduğu.
ABD’nin İsrail’e verdiği destek yeni değil. Ancak son dönemde dikkat çeken nokta, bu desteğin stratejik olmaktan çok refleksif bir karakter kazanması. Washington, bir yandan bölgedeki askeri varlığını azaltma söylemi geliştirirken, diğer yandan kriz anlarında hızla yeniden angaje oluyor. Bu çelişki, Amerikan dış politikasının içinde bulunduğu yapısal sıkışmayı ortaya koyuyor.
İsrail açısından bakıldığında ise tablo farklı. Tel Aviv yönetimi, İran’ı yalnızca bölgesel bir rakip değil, varoluşsal bir tehdit olarak görüyor. Bu nedenle de “önleyici saldırı” doktrini çerçevesinde hareket ediyor. Ancak bu strateji, kısa vadede askeri başarılar getirse bile uzun vadede istikrarsızlığı derinleştiriyor. Nitekim uluslararası güvenlik uzmanları, İran’ın doğrudan değil ama vekil güçler üzerinden daha agresif bir karşılık verme kapasitesine sahip olduğuna dikkat çekiyor.
Burada asıl kritik soru şu: Emperyal güçler hâlâ mutlak belirleyici mi?
Soğuk Savaş sonrası dönemde ABD’nin askeri ve ekonomik üstünlüğü, küresel krizlerde son sözü söylemesini mümkün kılıyordu. Ancak bugün tablo daha parçalı. Çin’in yükselişi, Rusya’nın agresif dış politikası ve bölgesel güçlerin artan özerkliği, ABD’nin hareket alanını ciddi biçimde daraltmış durumda.
İran da bu yeni denklemde “kontrol edilebilir aktör” olmaktan çıkmış bir ülke. Yaptırımlara rağmen ayakta kalabilen, bölgesel ağlarını genişleten ve asimetrik savaş kapasitesini artıran bir yapıdan söz ediyoruz. Bu durum, klasik emperyal müdahale araçlarının etkisini sınırlıyor.
Uluslararası basında sıkça vurgulanan bir başka nokta ise meşruiyet krizi. Özellikle Birleşmiş Milletler çerçevesinde değerlendirildiğinde, tek taraflı saldırılar ve uluslararası hukukun esnetilmesi, Batı’nın normatif üstünlüğünü zedeliyor. Bu da yalnızca Ortadoğu’da değil, küresel ölçekte bir güven erozyonuna yol açıyor.
Öte yandan, enerji güvenliği ve küresel ticaret hatları da bu gerilimden doğrudan etkileniyor. Hürmüz Boğazı gibi kritik geçiş noktalarının risk altına girmesi, yalnızca bölge ülkelerini değil, Avrupa’dan Asya’ya kadar geniş bir coğrafyayı etkileyebilecek sonuçlar doğuruyor.
Tüm bu gelişmeler, bize şunu gösteriyor: Emperyalizm hâlâ güçlü, ancak artık sınırsız değil.
ABD ve İsrail’in askeri kapasitesi tartışılmaz olsa da, bu kapasitenin siyasi sonuç üretme gücü giderek azalıyor. Askeri üstünlük, her zaman stratejik başarı anlamına gelmiyor. Hatta bazı durumlarda, sahadaki başarılar diplomatik ve siyasi kayıplarla dengeleniyor.
Sonuç olarak, İran’a yönelik saldırılar sadece bir güvenlik meselesi değil; aynı zamanda küresel güç düzeninin dönüşümüne dair önemli bir gösterge. Emperyal müdahalenin sınırları artık daha görünür. Ve belki de en kritik soru şu: Güç kullanımı mı, yoksa yeni bir diplomatik mimari mi geleceği belirleyecek?
Bu sorunun cevabı, yalnızca Ortadoğu’nun değil, dünyanın geri kalanının da kaderini şekillendirecek.
