image

Türkiye’nin Kirli Hava Faturası 55 Milyar Dolar

0

Enerji ve Temiz Hava Araştırma Merkezi (CREA) ile Temiz Hava Hakkı Platformu (THHP), “Fosil Yakıtların Türkiye’ye Ağır Faturası: Sağlık Yükü ve Ekonomik Maliyeti” başlıklı araştırmasını 22 Ekim’de açıkladı.

Araştırma, kömür, petrol ve doğal gaz kullanımından kaynaklanan hava kirliliğinin yalnızca çevre sorunuyla sınırlı kalmadığını, aynı zamanda ciddi bir halk sağlığı ve ekonomik kayıp yarattığını gösterdi.

İstanbul’da düzenlenen basın toplantısında paylaşılan rapora göre, Türkiye’de ince partikül madde (PM2.5) kaynaklı hava kirliliğinin yüzde 52’si fosil yakıtlardan kaynaklanıyor. Bu kirliliğin sağlık üzerindeki etkileri nedeniyle ülkede her yıl yaklaşık 26 bin 500 erken ölüm meydana geliyor. Aynı zamanda hastalıklar nedeniyle milyonlarca iş günü kaybediliyor ve ekonomi milyarlarca dolarlık zararla karşı karşıya kalıyor.

Araştırmanın en dikkat çekici sonuçlarından biri, fosil yakıt kaynaklı hava kirliliğinin ekonomik boyutu oldu. Rapora göre, ince partikül madde kirliliğinin sağlık üzerindeki etkilerinden kaynaklanan yıllık ekonomik maliyet yaklaşık 55 milyar dolara ulaşıyor. Bu tutar, Türkiye’nin 2024 yılı gayrisafi yurt içi hasılasının (GSYH) yüzde 4,1’ine karşılık geliyor.

Hava kirliliğinin ekonomik etkisi yalnızca sağlık harcamalarıyla sınırlı kalmıyor. Hastalıklar nedeniyle çalışanların işlerinden uzak kalması, üretkenliğin azalması ve iş gücü kaybı da faturayı ağırlaştırıyor. Raporda, fosil yakıt kaynaklı hava kirliliği nedeniyle Türkiye’de yılda yaklaşık 8,5 milyon iş günü kaybedildiği belirtiliyor.

Bu veriler, fosil yakıt kullanımının maliyetinin yalnızca enerji üretimi ve tüketimi sırasında ortaya çıkmadığını; toplumun sağlığı, çalışma hayatı ve ülke ekonomisi üzerinde de önemli sonuçlar doğurduğunu ortaya koyuyor.

İstanbul, Ankara ve İzmir’de tablo ağır

Raporda hava kirliliğinin kentlerdeki etkilerine de dikkat çekiliyor. Fosil yakıt kaynaklı hava kirliliğiyle ilişkilendirilen yıllık erken ölümlerin yaklaşık 8 bin 100’ünün İstanbul’da, 2 bin 500’ünün Ankara’da ve 2 bin 400’ünün İzmir’de meydana geldiği hesaplanıyor.

Büyük kentlerde yoğun trafik, fosil yakıt tüketimi ve diğer emisyon kaynakları hava kalitesini etkileyen unsurlar arasında yer alıyor. Araştırma, hava kirliliğinin kent sakinlerinin yaşam kalitesini düşürmenin ötesinde, ciddi sağlık sonuçlarıyla bağlantılı olduğunu vurguluyor.

Fosil yakıtlardan kaynaklanan ince partikül maddeler; kalp ve damar hastalıkları, solunum yolu hastalıkları, akciğer kanseri, inme ve diyabetle bağlantılı ölümler üzerinde etkili oluyor. Dolayısıyla hava kirliliği, yalnızca belirli bölgeleri veya risk gruplarını ilgilendiren bir sorun olmaktan çıkarak ülke genelinde halk sağlığını ilgilendiren bir mesele haline geliyor.

Araştırmada hava kirliliğinin anne karnındaki bebeklerden çocuklara kadar farklı yaş grupları üzerindeki etkilerine de dikkat çekiliyor. Halk sağlığı uzmanı ve THHP Yürütme Kurulu Üyesi Prof. Dr. Çiğdem Çağlayan’ın paylaştığı değerlendirmelere göre, hava kirliliği Türkiye’de her yıl yaklaşık 8 bin erken doğum ve 8 bin 200 bebeğin düşük doğum ağırlığıyla dünyaya gelmesiyle ilişkilendiriliyor.

Bunun yanı sıra çocuklarda yaklaşık 5 bin 100 yeni astım vakasının ve astım nedeniyle 6 bin 500 acil servis başvurusunun da hava kirliliğiyle bağlantılı olduğu belirtiliyor.

Uzmanların değerlendirmeleri, temiz havanın korunmasının yalnızca çevresel bir hedef değil, aynı zamanda çocukların sağlıklı gelişimi ve gelecek kuşakların yaşam kalitesi açısından da temel bir gereklilik olduğunu ortaya koyuyor.

Enerji bağımlılığı ekonomik kırılganlığı artırıyor

Raporda Türkiye’nin enerji tüketiminde fosil yakıtların ağırlığına da dikkat çekiliyor. Araştırmaya göre, 2024 yılında ülkede elektrik üretiminin yüzde 35’i kömürden, yüzde 19’u doğal gazdan sağlandı. Sanayide fosil yakıtlar nihai enerji tüketiminin yaklaşık yüzde 60’ını oluştururken, kara yolu ulaşımında tüketilen enerjinin büyük bölümü de petrol türevlerinden karşılandı.

Fosil yakıtların enerji sistemindeki ağırlığı, hava kirliliğinin yanı sıra Türkiye’yi uluslararası enerji fiyatlarındaki dalgalanmalara karşı da kırılgan hale getiriyor. Raporda, Türkiye’nin enerji ithalat faturasının Ağustos 2026’da bir önceki yılın aynı dönemine göre yüzde 33,8 arttığı bilgisine yer veriliyor.

Bu tablo, fosil yakıtlara bağımlılığın hem çevresel hem de ekonomik açıdan uzun vadeli riskler barındırdığını gösteriyor. Yenilenebilir enerji kaynaklarının yaygınlaştırılması, enerji verimliliğinin artırılması ve fosil yakıt tüketiminin azaltılması, bu risklerin sınırlandırılması açısından öne çıkan başlıklar arasında bulunuyor.

THHP Koordinatörü Deniz Gümüşel, fosil yakıtlardan çıkış için somut bir yol haritası hazırlanması gerektiğini belirterek yeni kömürlü santral projelerine izin verilmemesi ve mevcut santrallerin adil bir plan çerçevesinde kapatılması çağrısında bulundu. Bu süreçte santral çalışanlarının ve bölgede yaşayan insanların ekonomik, sosyal ve sağlık haklarının korunmasının önemine de dikkat çekildi.

Sabancı Üniversitesi İstanbul Politikalar Merkezi İklim Değişikliği Çalışmaları Koordinatörü Dr. Ümit Şahin ise Türkiye’nin COP31’e ev sahipliği yapacak olmasının iklim politikaları açısından önemli bir sorumluluk getirdiğini vurguladı. Şahin, yenilenebilir enerjinin payının artırılması ve fosil yakıt kullanımının azaltılmasının iklim hedeflerine ulaşmak açısından önem taşıdığını ifade etti.

Temiz enerji dönüşümü hem sağlığı hem ekonomiyi ilgilendiriyor

CREA ve THHP’nin araştırması, fosil yakıt kaynaklı hava kirliliğinin Türkiye’ye her yıl on binlerce erken ölüm ve milyarlarca dolarlık ekonomik kayıp olarak yansıdığını ortaya koyuyor. Sağlık üzerindeki etkiler, iş günü kayıpları ve enerji ithalatına bağlı maliyetler birlikte değerlendirildiğinde, fosil yakıtlara bağımlılığın azaltılması yalnızca iklim politikalarının değil, halk sağlığı ve ekonomik refahın da önemli bir parçası olarak öne çıkıyor.

Türkiye’nin önümüzdeki dönemde atacağı adımların; yenilenebilir enerji yatırımları, daha temiz ulaşım seçenekleri, enerji verimliliği ve kömürden çıkış politikaları etrafında şekillenmesi, hava kirliliğinin oluşturduğu yükün azaltılmasında belirleyici olacak. Araştırmanın ortaya koyduğu veriler, temiz hava mücadelesinin aynı zamanda insan hayatını koruma ve ekonomik kayıpları önleme mücadelesi olduğunu gösteriyor.

Paylaşın

UNEP: Küresel Isınmayı 1,5 Derecenin Altına İndirmek Hala Mümkün

0

Birleşmiş Milletler Çevre Programı (UNEP), küresel ısınmanın 1,5 derece sınırını aşmasının kaçınılmaz hâle gelmesi durumunda, sıcaklık artışının boyutunu ve süresini en aza indirerek mümkün olan en kısa sürede yeniden bu sınırın altına dönülmesine yönelik senaryoları değerlendirdi.

Haber Merkezi / UNEP’in yıllık Emisyon Açığı Raporu’na göre, küresel ısınmanın bu yüzyılın ortalarında sanayi öncesi döneme kıyasla 1,7 ila 1,8 derece artarak zirve yapmasını önlemek için sera gazı emisyonlarında acil ve kapsamlı azaltımlara ihtiyaç duyuluyor. Raporda, mevcut politikaların küresel sıcaklık artışını sınırlamakta yetersiz kaldığına dikkat çekildi.

Dünya, küresel ısınmanın 1,5 dereceyle sınırlandırılması hedefinden uzaklaşırken, bilim insanları sıcaklık artışının her aşamasında iklim değişikliğine bağlı risklerin büyüdüğü uyarısında bulunuyor. Aşırı sıcaklıklar, kuraklıklar, orman yangınları ve sellerin daha sık ve şiddetli yaşanması; insan yaşamı, ekonomiler ve ekosistemler üzerindeki baskıyı artırıyor.

Guterres: Aşırı ısınma, teslim olmak anlamına gelmez

Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres, raporun ortaya koyduğu senaryoları değerlendirerek sıcaklık artışının mümkün olduğunca sınırlı ve kısa süreli tutulabileceğini, yüzyılın sonuna kadar yeniden 1,5 derece sınırının altına dönmenin hâlâ mümkün olduğunu belirtti.

Guterres, “Aşırı ısınma, teslim olmak anlamına gelmez” ifadesini kullanarak ülkelerin iklim değişikliğiyle mücadelede daha kararlı adımlar atması gerektiğine işaret etti.

Küresel sıcaklık artışını 1,5 dereceyle sınırlandırma hedefi, ülkelerin 2015 yılında kabul edilen Paris Anlaşması kapsamında üzerinde uzlaştığı temel hedeflerden biri olarak öne çıkıyor. Anlaşma, küresel sıcaklık artışını sanayi öncesi döneme kıyasla 2 derecenin oldukça altında tutmayı ve artışı 1,5 dereceyle sınırlandırmak için çaba göstermeyi öngörüyor.

Bilim insanları, bu hedefin aşılması durumunda aşırı hava olaylarının etkilerinin ağırlaşabileceği ve bazı ekosistemlerde geri döndürülmesi son derece güç değişimlerin yaşanabileceği uyarısında bulunuyor. Okyanus akıntı sistemlerinin bozulması, donmuş toprakların çözülmesi ve tropikal mercan resiflerinin yok olması, iklim sistemindeki kritik eşiklerin aşılmasıyla bağlantılı başlıca riskler arasında gösteriliyor.

Emisyonlarda kapsamlı azaltım gerekiyor

UNEP’in raporunda yer alan en iyimser senaryoya göre bile küresel sıcaklık artışının yüzyılın ortasına kadar 1,7 ila 1,8 dereceye ulaşması bekleniyor. Bu senaryoda, sıcaklık artışının 2100 yılına kadar yeniden 1,5 dereceye veya altına düşme olasılığı yaklaşık yüzde 50 olarak hesaplanıyor.

Ancak bu olasılığın gerçekleşebilmesi için küresel sera gazı emisyonlarının 2025 seviyelerine kıyasla 2030 yılına kadar yüzde 18, 2035 yılına kadar yüzde 45 ve 2040 yılına kadar yüzde 69 azaltılması gerekiyor.

Ülkelerin Paris Anlaşması kapsamında sunduğu Ulusal Katkı Beyanları’nın (NDC) mevcut hâli ise bu hedeflerin oldukça gerisinde kalıyor. Rapora göre, mevcut taahhütler emisyonların 2025 seviyelerine kıyasla 2030’a kadar yalnızca yüzde 5 ila 8, 2035’e kadar ise yüzde 11 ila 15 azalmasını sağlayabilecek.

Bu tablo, küresel emisyonların azaltılmasına yönelik mevcut taahhütlerle 1,5 derece hedefi arasında önemli bir açık bulunduğunu ortaya koyuyor.

Mevcut politikalarla sıcaklık artışı 2,8 dereceye ulaşabilir

UNEP, dünya genelinde yürürlükteki politikaların değişmeden devam etmesi hâlinde küresel sıcaklık artışının bu yüzyıl içinde 2,8 dereceye ulaşabileceğini ve artışın yüzyıl sonrasında da sürebileceğini öngörüyor.

Ülkelerin mevcut Ulusal Katkı Beyanları’nı eksiksiz yerine getirmesi ve bu taahhütleri kararlılıkla sürdürmesi durumunda ise sıcaklık artışının yaklaşık 2,6 dereceyle sınırlandırılabileceği belirtiliyor.

Tüm ulusal taahhütlerin ve net sıfır emisyon hedeflerinin eksiksiz gerçekleştirilmesini öngören en iyimser senaryoda bile küresel sıcaklık artışının bu yüzyılda yaklaşık 2,1 dereceye ulaşması bekleniyor.

Rapordaki tahminlerin önceki yıla göre yükselmesinde, ABD’nin Paris Anlaşması’ndan çekilme kararı ve geçmiş emisyon verilerinde yapılan güncellemeler etkili oldu. Ülkelerin geçen yıldan bu yana açıkladığı yeni iklim taahhütlerinin ise genel görünümde kayda değer bir iyileşme sağlamadığı ifade edildi.

Yenilenebilir enerji yatırımları umut veriyor

Raporda, Paris Anlaşması’nın kabul edilmesinden bu yana yenilenebilir enerji yatırımları ve iklim politikaları sayesinde emisyonların azaltılması yönünde ilerleme kaydedildiği belirtildi. Kömür ve petrolden sağlanan enerji arzının da geçmişte öngörülenden daha yavaş büyüdüğüne dikkat çekildi.

Bununla birlikte, Paris Anlaşması’nın sıcaklık hedeflerine ulaşılabilmesi için küresel ölçekte çok daha kapsamlı bir dönüşüme ihtiyaç duyulduğu vurgulandı. Raporda, emisyonları azaltmaya yönelik teknolojik ve ekonomik imkânların arttığı, ancak bu fırsatların etkili politikalara ve hızlı uygulamalara dönüştürülmesi gerektiği kaydedildi.

UNEP İcra Direktörü Inger Andersen de sıcaklık artışının her aşamasının iklim kaynaklı felaketlerin etkilerini ağırlaştırdığına dikkat çekti.

Andersen, “1,5°C’nin üzerindeki her bir derecelik artış ve her bir ekstra yıl; ölümcül seller, sıcak dalgaları ve orman yangınları gibi iklim felaketlerinin boyutunu artırıyor” dedi.

Yüzyılın sonuna kadar küresel ısınmanın zirve seviyesini mümkün olduğunca düşük tutmak ve sıcaklık artışını yeniden 1,5 derece sınırının altına indirmek için tüm imkânların seferber edilmesi gerektiğini belirten Andersen, bu hedefin hâlâ mümkün olduğunu ifade etti.

Emisyonların hızla azaltılabileceğini gösteren çok sayıda örnek bulunduğunu vurgulayan Andersen, ülkelerin hızlı ve kapsayıcı emisyon azaltımını sağlayacak politikaları vakit kaybetmeden uygulamaya koyması gerektiğini söyledi. Andersen, bu adımların daha istikrarlı bir iklimin yanı sıra ekonomik ve toplumsal açıdan daha sürdürülebilir bir gelecek için de önem taşıdığını kaydetti.

Paylaşın

Dünya’nın Hayati Göstergeleri Alarm Veriyor

0

ABD’nin Corvallis şehrinde yer alan Oregon Eyalet Üniversitesi (OSU) bilim insanlarının öncülüğündeki uluslararası bir araştırma koalisyonu tarafından hazırlanan yedinci yıllık iklim raporu, Dünya’nın iklim sistemindeki istikrarsızlığın giderek arttığını ortaya koyuyor.

Haber Merkezi / BioScience dergisinde yayımlanan “2026 İklim Durumu Raporu: Zorluklar ve Fırsatlar” başlıklı çalışmada, iklim krizinin etkilerini sınırlandırmak için daha kapsamlı ve hızlı önlemlerin alınması gerektiği vurgulanıyor.

Raporun eş başyazarlarından, OSU Ormancılık Fakültesi emekli seçkin profesörü William Ripple, iklim sistemindeki hızlı istikrarsızlaşmanın artık geleceğe ilişkin bir uyarı değil, mevcut durumun bir göstergesi olduğunu belirtti. Yenilenebilir enerji kaynaklarının hızla yaygınlaşması ve batarya depolama teknolojilerindeki gelişmelerin umut verici olduğunu ifade eden Ripple, bu gelişmelerin iklim sistemini istikrara kavuşturmak için gereken dönüşümün yalnızca bir bölümünü oluşturduğuna dikkat çekti. Ripple, daha dirençli ve sürdürülebilir bir gelecek için sera gazı emisyonlarının büyük ölçüde azaltılması, etkili uyum politikalarının uygulanması ve ekosistemlerin korunmasının hayati önem taşıdığını söyledi.

16 iklim göstergesinden yedisi rekor düzeyde

Rapora göre, araştırma ekibinin izlediği 16 iklim göstergesinden yedisi rekor düzeyde olumsuz değerlere ulaştı. Olumsuz yönde ilerlemeyi sürdüren diğer göstergeler de iklim sistemindeki değişimleri hızlandırabilecek geri bildirim mekanizmaları ve kritik eşiklerin aşılması riski konusunda endişeleri artırıyor.

Ripple, yıllık raporun temel amacının Dünya’nın “hayati bulgularını” izlemek ve küresel liderler ile politika yapıcıları harekete geçirmek olduğunu belirtti. Ripple’a göre, insan faaliyetlerinin iklim üzerinde tehlikeli değişimlere yol açtığını gösteren onlarca yıllık bilimsel kanıta rağmen geleneksel yaklaşımların sürdürülmesi, etkili çözümlerin hayata geçirilmesini geciktiriyor.

Atmosferdeki karbondioksit yoğunluğu 428 ppm’e (milyonda birim) ulaşarak son 2 milyon yılın en yüksek düzeyine çıktı. Bu değer, 1700’lerin sonundaki Sanayi Devrimi öncesi seviyenin yaklaşık yüzde 50 üzerinde bulunuyor. Raporda ayrıca Temmuz 2026’nın ABD ana karasında kaydedilen en sıcak ay olduğu, küresel okyanus sıcaklıklarının da aynı ayda rekor düzeye ulaştığı belirtiliyor.

Emisyonları azaltmak tek başına yeterli değil

Araştırmacılar, sera gazı emisyonlarının azaltılmasının iklim kriziyle mücadelede temel öncelik olmaya devam ettiğini, ancak mevcut koşullarda tek başına yeterli olmadığını vurguluyor. Bu nedenle iklim değişikliğinin etkilerine uyum sağlamaya yönelik önlemlerin de hızla hayata geçirilmesi gerektiğine dikkat çekiliyor.

Raporda öne çıkan önlemler arasında kentlerde serinletici uygulamaların yaygınlaştırılması, sulak alanların ve mangrov ekosistemlerinin onarılması, orman yangınlarına karşı hazırlıkların güçlendirilmesi, su tasarrufunun artırılması, güneş enerjisinin yaygınlaştırılması ve gıda sistemlerinin iklim değişikliğine karşı daha dayanıklı hâle getirilmesi yer alıyor.

OSU’da doktora sonrası araştırmacı ve raporun eş başyazarı Christopher Wolf, küresel elektrik üretiminin yaklaşık yüzde 43’ünün düşük karbonlu kaynaklardan sağlandığını belirterek “Elektrik Çağı” olarak adlandırılan yeni bir dönemin başlangıcında olunabileceğini ifade etti. Wolf, bu gelişmenin umut verdiğini ancak fosil yakıt tüketimi ve emisyonların rekor düzeylerde seyretmesi nedeniyle dönüşümün çok daha hızlı ilerlemesi gerektiğini söyledi.

Aşırı hava olayları giderek yaygınlaşıyor

Raporda, başta fosil yakıt kullanımı olmak üzere insan faaliyetlerinin atmosferde, okyanuslarda ve biyosferde derin değişimlere yol açtığı ve gezegenin yaşamı destekleyen sistemleri üzerindeki baskıyı artırdığı belirtiliyor. Aşırı sıcaklıklar, seller, kuraklıklar, fırtınalar ve orman yangınlarının artık nadir görülen olaylar olmaktan çıktığına dikkat çekiliyor.

Araştırmacılar, iklim değişikliğinin küresel biyoçeşitlilik kaybı, tatlı su kıtlığı, gıda güvensizliği, hastalık yapıcı etkenlerin yayılması ve jeopolitik istikrarsızlıkla giderek daha fazla etkileşime girdiğini vurguluyor. Bu etkileşimlerin hem insan toplulukları hem de doğal ekosistemler açısından birbirini tetikleyen riskleri artırdığı ifade ediliyor.

Raporda ayrıca tarihsel sera gazı emisyonlarına en az katkıda bulunan toplulukların, özellikle Küresel Güney ülkeleri ile küçük ada devletlerinin, iklim değişikliğinin sonuçlarından orantısız biçimde etkilendiği belirtiliyor.

Isınma hızı neredeyse iki katına çıktı

Raporda öne çıkan bulgular, iklim krizinin farklı alanlardaki etkilerinin giderek belirginleştiğini gösteriyor:

  • Küresel ısınma hızlanıyor: 1970-2010 döneminde on yılda yaklaşık 0,19 °C olan küresel sıcaklık artışı, o tarihten bu yana on yılda yaklaşık 0,36 °C’ye yükseldi. Böylece ısınma hızı neredeyse iki katına çıktı.
  • El Niño etkisi güçlenebilir: Sonbaharda etkisini göstermesi beklenen güçlü bir El Niño olayının, önümüzdeki aylarda küresel sıcaklıkları daha da artırabileceği ve 2026’nın kayıtlardaki en sıcak yıllardan biri olmasına yol açabileceği öngörülüyor.
  • Buzullar ve Grönland buz örtüsü eriyor: Rapora göre, buzul kalınlığı ve Grönland’ın buz kütlesi tarihsel olarak düşük seviyelerde bulunuyor. Grönland buz örtüsünde son yıllarda yaşanan yoğun erime dönemleri, yaz aylarında oluşan erime suyu hacminin altı kat artmasına neden oldu.
  • Orman yangınları büyüyen bir tehdit oluşturuyor: Yangınlar nedeniyle küresel ağaç örtüsü kaybı 2025’te 10,8 milyon hektara ulaştı. Tennessee eyaletinin yüzölçümüne yakın bu alan, kayıtlardaki en yüksek üçüncü düzey olarak kaydedildi. Orman yangınları hem iklim değişikliğinin sonuçlarından biri hem de sera gazı emisyonlarını artıran etkenlerden biri olarak öne çıkıyor.
  • Fosil yakıt tüketimi ve emisyonlar rekor kırıyor: Fosil yakıt tüketimi 2025’te yüzde 0,9 arttı. Petrol tüketimi yüzde 1,0, kömür tüketimi yüzde 0,4 ve doğal gaz tüketimi yüzde 1,3 yükselerek rekor seviyelere ulaştı. Enerji kaynaklı yıllık karbondioksit emisyonları ise ilk kez 41 gigatonu aştı.
  • Olumlu gelişmeler de yaşanıyor: Brezilya Amazonu’ndaki ormansızlaşma oranı art arda dört yıl azalırken güneş ve rüzgâr enerjisi tüketimi yaklaşık yüzde 18 arttı.

Çözüm için bütüncül dönüşüm çağrısı

William Ripple, iklim değişikliğiyle mücadelede kullanılabilecek birçok çözümün teknik açıdan uygulanabilir olduğunu ve giderek daha ekonomik hâle geldiğini belirtti. Ancak iklim krizinin enerji, ekonomi, ekoloji ve toplum sistemleri arasındaki etkileşimlerden kaynaklandığını vurgulayan Ripple, kalıcı ilerleme sağlanabilmesi için farklı sektörleri ve ölçekleri kapsayan bütüncül çözümlere ihtiyaç duyulduğunu ifade etti.

Ripple, özellikle gelişmekte olan ekonomilerde iklim değişikliğiyle mücadele politikalarının, uygun fiyatlı ve güvenilir enerjiye erişimin artırılması gibi acil kalkınma hedefleriyle birlikte ele alınması gerektiğini söyledi.

Gelişmiş iklim analiz araçlarının politika yapıcılara, araştırmacılara, eğitimcilere ve kamuoyuna farklı çözüm seçeneklerinin olası sonuçlarını değerlendirme olanağı sunduğunu belirten Ripple, En-ROADS İklim Çözümleri Simülatörü’nü örnek gösterdi. Bu araç sayesinde kullanıcılar, farklı politika tercihleri, teknolojiler ve toplumsal davranışların gelecekteki küresel ısınma, enerji sistemleri, ekonomik üretim ve iklim riskleri üzerindeki olası etkilerini simüle edebiliyor.

Corvallis merkezli Karasal Ekosistem Araştırma Ortaklığı’nda görev yapan Christopher Wolf da gerekli emisyon azaltımlarının ve toplumsal değişimlerin sağlanabilmesi için enerji üretimi, tüketim alışkanlıkları, gıda sistemleri, ekonomik öncelikler ve yönetim yapılarında köklü dönüşümlere ihtiyaç duyulduğunu belirtti. Wolf, bu dönüşümlerin aynı zamanda biyoçeşitliliğin korunmasını desteklemesi gerektiğini vurguladı.

Wolf, iklim sisteminin istikrara kavuşturulmasının ve gezegen ölçeğindeki tehlikeli kırılma noktalarının aşılması riskinin azaltılmasının, emisyonların gereken hız ve ölçekte düşürülmesine ve toplumların kapsamlı bir dönüşüm gerçekleştirmesine bağlı olduğunu ifade etti.

Paylaşın

“Süper El Niño” Kapıda: Küresel İklim Dengesi Sarsılabilir

0

El Niño dalgasının 2026’da “süper” seviyeye ulaşabileceği uyarısı, dünya genelinde alarm yarattı. Uzmanlar; aşırı sıcaklıklar, kuraklık, sel ve gıda krizine kadar uzanabilecek zincirleme etkiler konusunda hükümetleri şimdiden önlem almaya çağırıyor.

Haber Merkezi / Küresel iklim sisteminin en kritik unsurlarından biri olan El Niño olgusunun 2026 yılında olağanüstü güçlenebileceğine yönelik uluslararası bilimsel uyarılar giderek artıyor. Pasifik Okyanusu yüzey sularındaki anormal ısınmayla ortaya çıkan bu doğa olayı, “süper El Niño” seviyesine ulaştığında küresel ölçekte ciddi iklim dalgalanmalarına yol açabiliyor.

ABD, Avrupa ve Asya’daki iklim araştırma merkezlerinin ortak değerlendirmelerine göre, 2026’da etkisini artırması beklenen bu güçlü sistem; Güney Amerika’da şiddetli yağışlara ve sellere, Avustralya ile Güneydoğu Asya’da ise uzun süreli kuraklığa neden olabilir. Aynı zamanda küresel sıcaklıkların rekor seviyelere ulaşması ve tarımsal üretimde ciddi kayıplar yaşanması ihtimali de öne çıkıyor.

Uzmanlar, küresel ısınmanın El Niño’nun etkilerini daha da şiddetlendirdiğine dikkat çekiyor. Bu durum, yalnızca hava olaylarını değil; su kaynaklarını, enerji talebini ve gıda güvenliğini de doğrudan etkileyebilecek geniş çaplı bir risk anlamına geliyor.

Türkiye açısından değerlendirildiğinde ise El Niño yıllarında kış aylarının daha ılık geçmesi ve yağış rejiminde düzensizlikler görülmesi bekleniyor. Bu da özellikle tarım ve su yönetimi alanlarında yeni stratejilerin geliştirilmesini zorunlu kılabilir.

Bilim insanları, 2026’da olası bir “süper El Niño” senaryosunun yalnızca meteorolojik bir olay olmadığını, ekonomik ve sosyal etkileriyle birlikte küresel ölçekte sonuçlar doğurabilecek kritik bir süreç olduğunu vurguluyor.

Paylaşın

Gezegenimiz Tehlikede: Küresel İklim Dengesizliği Artıyor

0

Dünya Meteoroloji Örgütü (WMO) uyarıyor: Artan sera gazları, okyanus ve atmosfer ısınması ile buzulların erimesi, küresel iklim dengesizliğini kritik seviyeye taşıyor.

Haber Merkezi / Dünya Meteoroloji Örgütü’nün (WMO) güçlü yeni bir araştırmasına göre, küresel iklim sistemi insan faaliyetleri nedeniyle ciddi şekilde zorlanıyor ve gezegenimiz tarihte görülmemiş bir dengesizlikle karşı karşıya.

WMO’nun 2025 Küresel İklim Durumu raporu, 2015-2025 yıllarının kayıtlara geçen en sıcak 11 yıl olduğunu ve 2025’in, 1850-1900 ortalamasının yaklaşık 1,43 °C üzerinde, kayıtlara geçen en sıcak ikinci veya üçüncü yıl olduğunu ortaya koyuyor. Atmosfer ve okyanus sürekli ısınıyor, buzullar hızla eriyor ve bu değişikliklerin etkileri yüzlerce, hatta binlerce yıl sürebilecek.

Rapor, atmosferdeki sera gazı yoğunluklarının, Dünya’nın enerji dengesini bozduğunu belirtiyor. Karbondioksit, metan ve azot oksit gibi gazların konsantrasyonu, son 800.000 yılda görülen en yüksek seviyeye ulaştı. Bu durum, Dünya sistemine giren ve çıkan enerji dengesini etkileyerek iklimi kırılgan hâle getiriyor.

WMO Genel Sekreteri Celeste Saulo, “İnsan faaliyetleri doğal dengeyi giderek bozuyor ve sonuçları yüzyıllarca hissedilecek. 2025 yılında aşırı sıcaklar, kuraklık, orman yangınları, tropikal siklonlar ve seller binlerce ölüme ve milyarlarca dolarlık ekonomik kayba yol açtı” dedi.

Raporda, okyanusların küresel ısının %91’inden fazlasını depoladığı, buzulların erimesinin deniz seviyesini yükselttiği ve bu değişimlerin uzun yıllar devam edeceği vurgulandı. Okyanusların ısınması ve pH değişiklikleri, geri döndürülemez etkilere sahip ve yüzyıllar boyunca sürebilecek bir kriz yaratıyor.

Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres ise “Küresel iklim durumu acil bir durumda. Dünya gezegeni sınırlarının ötesine zorlanıyor. Tüm önemli iklim göstergeleri kırmızı alarm veriyor. Artık harekete geçme zamanı” dedi.

Raporda ayrıca iklim değişikliğinin tarımsal üretim, gıda güvenliği ve yerinden edilme üzerindeki zincirleme etkileri de ele alındı. Aşırı hava koşulları, bitki zararlıları ve hayvan hastalıklarının yayılması yoluyla sosyal istikrarı tehdit ediyor, savunmasız toplulukların uyum sağlama yeteneğini ciddi şekilde sınırlıyor.

Bilim insanları, iklim krizinin etkilerinin yalnızca çevresel değil, ekonomik ve sosyal boyutlarda da büyük olduğunu vurguluyor ve acil eylem çağrısı yapıyor.

Paylaşın

Dünya’nın Günleri Sessizce Uzuyor

0

Bilim insanlarına göre Dünya’nın dönüşü milyonlarca yıldır yavaşlıyor. Yeni araştırmalar, buzulların erimesi ve iklim değişikliğinin günlerin uzunluğunu ölçülebilir şekilde artırdığını ortaya koyuyor.

Haber Merkezi / Günler fark etmeden uzuyor. Bilim insanlarına göre Dünya’nın kendi ekseni etrafındaki dönüşü, milyonlarca yıldır yavaşlıyor ve bu değişim artık ölçülebilir düzeyde.

Uzay gözlemleri, astronomik ölçümler ve tarihsel tutulma kayıtları, teorik olarak 24 saat kabul edilen bir günün aslında tam olarak sabit olmadığını gösteriyor. Dünya’nın bir tam dönüşü ile 86.400 saniyelik standart süre arasında küçük ama önemli farklar bulunuyor.

Bu değişimin en önemli nedenlerinden biri Ay’ın yer çekimi. Gelgit kuvvetleri, okyanusları hareket ettirirken aynı zamanda Dünya’nın dönüş hızını da yavaşlatıyor. Jeolojik verilere göre bu etki, gün uzunluğunu her yüzyılda yaklaşık 2,4 milisaniye artırıyor. Astronomik hesaplamalar ise bu artışı 1,72 milisaniye olarak ortaya koyuyor.

Ancak tablo artık daha karmaşık. Bilim insanları, iklim değişikliğinin de Dünya’nın dönüşünü etkilediğini belirtiyor. Buzulların ve kutup buz tabakalarının erimesi, gezegen üzerindeki kütle dağılımını değiştirerek deniz seviyelerini yükseltiyor. Bu değişim, Dünya’nın açısal momentumunu azaltarak dönüş hızını daha da yavaşlatıyor.

Viyana Üniversitesi’nden Mostafa Kiani Shahvandi ile Zürih’teki Jeodezi ve Fotogrametri Enstitüsü’nden Benedikt Soja, bu süreci daha iyi anlamak için yeni bir yöntem geliştirdi. Araştırmacılar, paleoklimat verilerini analiz eden yapay zekâ destekli bir algoritma kullanarak geçmişte günlerin ne kadar sürdüğünü daha hassas biçimde hesapladı.

Çalışma, özellikle 3,6 milyon yıl önceki Geç Pliosen dönemine ışık tutuyor. Bu dönemde küresel sıcaklıklar bugünden daha yüksekti ve devasa buz tabakalarının erimesiyle deniz seviyesi yaklaşık 30 metre yükselmişti. Araştırmaya göre bu dramatik değişim, Dünya’nın dönüşünü de etkileyerek günlerin uzamasına katkıda bulundu.

Elde edilen bulgular, son 3,6 milyon yılda bir günün uzunluğunun yüzyılda ortalama 1,5 milisaniye arttığını gösteriyor. Bu küçük gibi görünen değişim, gezegenin dinamikleri açısından büyük bir anlam taşıyor.

Araştırmacılar, geçmişte yaşanan bu değişimlerin günümüzdeki iklim kriziyle benzerlikler taşıdığına dikkat çekiyor. Pliosen dönemindeki karbondioksit seviyeleri, bugünkü artış eğilimi devam ederse bu yüzyılın sonunda ulaşılabilecek seviyelere oldukça yakın.

Bilim insanlarına göre daha uzun günler kulağa cazip gelebilir. Ancak bu durum, iklim sistemindeki dengesizliklerin bir sonucuysa, aynı zamanda ciddi bir uyarı niteliği taşıyor. Gelecek araştırmaların, iklim dinamikleri ile Dünya’nın dönüşü arasındaki ilişkiyi daha net ortaya koyması bekleniyor.

Paylaşın

Türkiye Çölleşiyor Mu? Bilim Ne Diyor?

0

Türkiye’de kuraklık, erozyon ve yanlış arazi kullanımıyla çölleşme riski artıyor. Bilim, doğa kadar insan faaliyetlerinin de toprağın geleceğini belirlediğini vurguluyor.

Haber Merkezi / Son yıllarda Türkiye’de yaz ayları daha uzun, daha sıcak ve daha kurak geçiyor. Barajların doluluk oranları gündeme geliyor, kuruyan göllerin fotoğrafları sosyal medyada dolaşıyor. Bütün bunlar doğal olarak aynı soruyu gündeme getiriyor: Türkiye gerçekten çölleşiyor mu?

Bu soruya verilecek yanıt, basit bir “evet” ya da “hayır”dan biraz daha karmaşık. Çünkü bilimsel açıdan çölleşme yalnızca bir bölgenin kuraklaşması anlamına gelmiyor. Çölleşme; iklim değişikliği, yanlış arazi kullanımı, su kaynaklarının aşırı tüketimi ve ekosistemlerin bozulması sonucunda toprağın üretkenliğini kaybetmesi sürecini ifade ediyor. Yani mesele sadece yağmurun az yağması değil, toprağın yaşamı besleme kapasitesinin giderek zayıflaması.

Türkiye’nin coğrafi konumu bu tartışmanın merkezinde yer alıyor. Akdeniz iklim kuşağında bulunan ülkeler, küresel iklim değişikliğinin etkilerini en hızlı hisseden bölgeler arasında gösteriliyor. Bilim insanlarına göre Akdeniz havzası, küresel ortalamaya kıyasla daha hızlı ısınan bir bölge. Bu durum, Türkiye için daha sıcak yazlar, daha düzensiz yağışlar ve daha sık kuraklık anlamına geliyor.

Son yıllarda yaşanan bazı gelişmeler bu tabloyu daha görünür kıldı. Bir zamanlar Türkiye’nin önemli sulak alanlarından biri olan Tuz Gölü çevresindeki kuraklık, Konya Ovası’nda artan obruklar, Ege ve İç Anadolu’daki su stresi bu değişimin işaretleri olarak yorumlanıyor. Özellikle yeraltı sularının aşırı kullanımı, kuraklığın etkisini daha da derinleştiriyor.

Ancak bilim insanları Türkiye’nin tamamının bir çöl haline geleceği gibi dramatik bir senaryonun kısa vadede gerçekçi olmadığını da vurguluyor. Türkiye geniş ve farklı iklim bölgelerine sahip bir ülke. Karadeniz’in nemli iklimi, Doğu Anadolu’nun yüksek rakımlı ekosistemleri ve Akdeniz kıyılarının farklı yağış rejimleri bu çeşitliliğin parçaları. Dolayısıyla “Türkiye çöl oluyor” demek bilimsel olarak doğru bir ifade değil.

Bunun yerine bilim insanları daha dikkatli bir kavram kullanıyor: çölleşme riski.

Birçok araştırmaya göre Türkiye topraklarının önemli bir bölümü çölleşme riski altında. Özellikle İç Anadolu, Güneydoğu Anadolu ve bazı Ege bölgelerinde yanlış sulama yöntemleri, aşırı tarım baskısı ve erozyon bu riski artırıyor. Türkiye’de her yıl milyonlarca ton verimli toprağın erozyonla taşınması, aslında sorunun iklim kadar insan faaliyetleriyle de ilgili olduğunu gösteriyor.

Bu noktada kritik bir gerçek ortaya çıkıyor: Çölleşme yalnızca doğanın değil, insanın da ürettiği bir sorun. Ormanların tahribi, plansız kentleşme, su kaynaklarının kontrolsüz kullanımı ve yanlış tarım politikaları bu süreci hızlandırabiliyor.

Öte yandan çözüm de tamamen imkânsız değil. Bilim insanları sürdürülebilir tarım yöntemleri, doğru su yönetimi, ağaçlandırma ve toprak koruma politikalarının çölleşme riskini önemli ölçüde azaltabileceğini belirtiyor. Yani mesele kader değil; büyük ölçüde tercih meselesi.

Türkiye gerçekten çölleşiyor mu? Belki henüz tam anlamıyla değil. Ama bilim bize başka bir şey söylüyor: Eğer doğayla kurduğumuz ilişkiyi değiştirmezsek, bazı bölgeler için bu ihtimal giderek daha gerçekçi hale gelebilir.

Başka bir ifadeyle mesele sadece iklim değil; aynı zamanda nasıl yaşadığımız, nasıl ürettiğimiz ve doğayla nasıl bir gelecek kurmak istediğimiz. Çünkü toprağın hikâyesi, aslında bir ülkenin geleceğinin de hikâyesidir.

Paylaşın

Su Savaşları Yakın Mı? Türkiye’nin İklim Riskleri

0

İklim krizi artık yalnızca çevreyi değil, ekonomiyi, toplumsal düzeni ve ulusal güvenliği de tehdit ediyor. Türkiye için bu tehdidin merkezinde ise giderek daha kıt hâle gelen bir kaynak var: su.

Haber Merkezi / Uzmanlara göre Türkiye, sanılanın aksine “su zengini” bir ülke değil. Kişi başına düşen yıllık kullanılabilir su miktarı, son yıllarda hızlı nüfus artışı, plansız kentleşme ve iklim değişikliğinin etkisiyle kritik eşiklere yaklaştı. Küresel ısınmanın hızlanmasıyla birlikte bu tablo daha da sertleşiyor.

Peki, bu gidişat Türkiye’yi gelecekte “su savaşları” olarak adlandırılan çatışmalara sürükleyebilir mi?

Bilimsel veriler, Türkiye’nin ortalama sıcaklığının küresel ortalamanın üzerinde arttığını gösteriyor. Yağış rejimleri değişiyor: Kışlar daha kurak, yağışlar daha kısa sürede ve şiddetli oluyor. Bu durum barajların dolmasını kolaylaştırmıyor; aksine suyun toprağa işlemeden akıp gitmesine neden oluyor.

Özellikle İç Anadolu, Güneydoğu Anadolu ve Ege bölgelerinde kuraklık artık geçici bir sorun değil, kalıcı bir risk olarak tanımlanıyor. Yer altı suları hızla çekiliyor, tarımsal sulama maliyetleri artıyor. Bugün yaşanan her kurak yıl, gelecekteki su stresini daha da derinleştiriyor.

Türkiye’de suyun yaklaşık dörtte üçü tarımda kullanılıyor. Ancak geleneksel sulama yöntemleri, değişen iklim koşullarıyla birlikte ciddi bir verimsizlik yaratıyor. Aynı su kaynağına şehirler, sanayi ve tarım aynı anda talip olduğunda ise kaçınılmaz bir rekabet ortaya çıkıyor.

Büyük şehirlerde baraj doluluk oranlarının her yaz manşetlere taşınması, bu rekabetin ilk sinyali. Kırsalda ise çiftçi ile çiftçi, hatta köyler arasında su paylaşımı gerilimleri artıyor. Uzmanlar, bugünün “yerel anlaşmazlıklarının” yarının daha büyük toplumsal sorunlarına dönüşebileceği uyarısında bulunuyor.

Su meselesi yalnızca ülke içinde değil, sınırların ötesinde de risk taşıyor. Türkiye’nin Fırat ve Dicle gibi sınır aşan nehirler üzerindeki konumu, iklim değişikliğiyle birlikte daha hassas bir hâl alıyor. Akış rejimlerindeki azalma, komşu ülkelerle su paylaşımı konusundaki diplomatik dengeleri zorlayabilir.

Bu noktada “su savaşları” ifadesi genellikle abartılı bulunsa da, uzmanlar gelecekte suyun dış politikada daha sert pazarlıkların konusu olacağını kabul ediyor. Su, enerji ve gıda güvenliğiyle birlikte stratejik bir başlık hâline geliyor.

Birçok uzmana göre mesele, doğrudan silahlı çatışmadan çok “yönetim krizi” riski taşıyor. Yanlış planlama, kısa vadeli çözümler ve iklim gerçeklerini hesaba katmayan politikalar, su kıtlığını bir güvenlik sorununa dönüştürebilir.

Oysa doğru su yönetimi, modern sulama teknikleri, şehirlerde kayıp-kaçak oranlarının düşürülmesi ve iklim uyum politikalarıyla bu risklerin önemli bir bölümü azaltılabilir. Sorun, suyun kendisinden çok, onu nasıl yönettiğimizde düğümleniyor.

Gelecek susuz mu olacak?

“Su savaşları” ifadesi çarpıcı ama asıl tehlike, sessiz ve yavaş ilerleyen bir kriz. Türkiye, iklim değişikliğinin etkilerini en sert hissedecek ülkeler arasında yer alıyor. Bu nedenle su artık yalnızca çevre politikalarının değil, ekonomi, tarım ve ulusal güvenlik stratejilerinin de merkezinde olmak zorunda.

Su için savaşmak zorunda kalmamak, bugün alınacak akılcı kararlarla mümkün. Aksi hâlde, küresel ısınmanın en ağır faturalarından biri Türkiye’nin kapısını çalabilir.

Paylaşın

Alarm Zilleri Çalıyor: Dünya Su İflası Eşiğinde

0

Dünya, su krizinin ötesine geçti: Yeraltı suları tükeniyor, göller küçülüyor ve milyarlarca insan ciddi su kıtlığı riskiyle karşı karşıya. Alarm zilleri çalıyor.

Haber Merkezi / Bir zamanlar “su krizi” diye adlandırılan sorun artık eskisi kadar masum bir tanım değil. Birleşmiş Milletler’in (BM) son raporları, insanlığın küresel ölçekte “su iflası” dönemine girdiğini söylüyor. Ve bu, geçici bir kriz değil; geri dönüşü olmayan bir gerçeklik.

BM’ye göre, dünya üzerindeki büyük göllerin yarısından fazlası 1990’dan bu yana küçüldü, yeraltı sularının yaklaşık yüzde 70’i kritik seviyede, sulak alanların ise yaklaşık 410 milyon hektarı yok oldu.

Dünya genelinde 4 milyar insan, yılda en az bir ay ciddi su kıtlığıyla karşı karşıya. Tarım, enerji, sanayi ve günlük yaşam… Su artık hayatın her alanında stratejik bir kaynak haline gelmiş durumda.

Peki bu tablo nasıl oluştu?

Uzmanlar, aşırı su kullanımı, kötü yönetim, iklim krizi ve ekosistem tahribatının birleşerek su kaynaklarını geri dönüşü olmayan biçimde tükettiğini vurguluyor. Tarım, dünya su kullanımının yaklaşık yüzde 70’ini tüketiyor, sanayi ve enerji ise yüzde 20 civarında pay alıyor.

Suların sonsuz olduğuna inanmak ve yağmuru garanti görmek artık lüks değil; hayati bir hata.

“Su iflası” tanımını sadece çevresel bir sorun değil, ekonomi, gıda güvenliği, halk sağlığı ve küresel barış için bir alarm olarak kullanılıyor. Örneğin, BM verilerine göre, dünya nüfusunun yüzde 60’ı ciddi su stresi altında olacak, tarımsal üretim de ciddi riskle karşı karşıya kalacak.

Bu kriz, aynı zamanda fırsat kapısı da açıyor. Tarımda su verimliliğinin artırılması, atık suların geri kazanımı, sürdürülebilir su politikaları ve ekosistemlerin korunmasıyla kaos önlenebilir. BM raporları, umutsuzluğu değil, bilinçli ve acil eylemi teşvik ediyor.

Hatırlamak gerekiyor: Alarmlar çaldığında, hâlâ kurtarmak için zaman var.

Paylaşın

Yeşil Maskenin Altında Sınıf Savaşı

0

Doğa için verilen her mücadele, aynı zamanda sınıfsal bir saflaşmanın ifadesidir. Ve bu saflaşmada tarafsız kalmak, fiilen talanın yanında durmak anlamına gelmektedir.

Haber Merkezi / Doğa talanı çoğu zaman “çevre sorunu” başlığı altında, teknik raporların, uzman görüşlerinin ve iyi niyetli bireysel çağrıların konusu olarak ele alınmaktadır. Daha az plastik kullanmak, karbon ayak izini düşürmek, geri dönüşümü artırmak…

Tüm bunlar önemli; ancak asıl soruyu örtüyor: Doğa neden ve kimler tarafından talan edilmektedir? Bu soruyu sormadan yapılan her tartışma, gerçeğin üzerini örten bir yeşil maskeye dönüşmektedir.

Kapitalist düzende doğa, yaşamın ortak zemini değil; kâr üretiminin hammaddesi olarak görülmektedir. Ormanlar kesilecek kereste, dereler enerji potansiyeli, toprak ise satılabilir bir arsa. Marx’ın işaret ettiği gibi sermaye, yalnızca emeği değil, doğayı da sömürerek büyümektedir.

Bugün Türkiye’nin dört bir yanında maden ocaklarıyla parçalanan dağlar, HES’lerle kurutulan dereler, betonla boğulan tarım alanları bu gerçeğin güncel fotoğrafı durumundadır.

Bu tabloya yükselen toplumsal tepki karşısında sermaye yeni bir dil geliştirdi: “yeşil” bir dil. Sürdürülebilirlik raporları, çevre dostu yatırımlar, karbon dengeleme projeleri…

Ancak bu söylem, üretim ilişkilerine dokunmadığı sürece yalnızca bir makyajdan ibarettir. Bir şirketin binlerce ağacı kesip ardından fidan dikmesi, talanı durdurmaz; sadece meşrulaştırır. Yeşil kapitalizm, doğa yıkımını durdurmanın değil, yönetmenin adıdır.

Asıl mesele, bu yıkımın bedelini kimin ödediği noktasında düğümlenir. Doğa talanı sınıflar arasında eşit dağılmaz. Kirli hava, zehirli su, elinden alınan toprak; bunlar genellikle işçi sınıfının, köylülerin, yoksulların payına düşmektedir.

Maden sahalarının yanı başında yaşayanlar, termik santrallerin dumanını soluyanlar, baraj projeleriyle yerinden edilenler sermaye sahipleri değildirler. Sermaye sahipleri, doğanın yıkımından kaçabilecek imkânlara sahiptirler.

Bu nedenle çevre krizi, soyut bir “hepimizin sorunu” değildir. Bu, sınıfsal bir sorundur. Doğayı talan edenlerle, bu talanın sonuçlarını yaşayanlar aynı insanlar değildirler. Bir yanda kârını maksimize eden şirketler ve onları koruyan siyasi irade; diğer yanda yaşam alanlarını savunan ve savunmaya çalışan geniş halk yığınları vardır.

Tam da bu noktada çevre mücadelesi, kaçınılmaz olarak sınıf mücadelesine dönüşmektedir. Deresini savunan köylüyle maden ocağında çalışan işçinin talepleri ortaklaşmaktadır: Sağlıklı bir çevre, güvenceli bir yaşam, sömürüsüz bir düzen.

Doğayı savunmak, emeği savunmaktan; emeği savunmak da doğayı savunmaktan ayrı düşünülemez.

Yeşil maske düştüğünde geriye çıplak bir gerçek kalıyor: Doğa talanı, kapitalist sistemin yan ürünü değil, onun işleyiş biçimidir. Bu talanı durdurmak, yalnızca bireysel tercihlerle ya da iyi niyetli kampanyalarla mümkün değildir. Yaşamı savunmak, kâr düzenini sorgulamayı gerektirmektedir.

Sonuç olarak, bugün doğa için verilen her mücadele, aynı zamanda sınıfsal bir saflaşmanın ifadesidir. Ve bu saflaşmada tarafsız kalmak, fiilen talanın yanında durmak anlamına gelmektedir.

Paylaşın

KÜNYE

MESAJ

– Borsa ve Döviz
– Finans
– Enerji
– Otomobil
– Emlak
– Diğer Ekonomi

 

haberkaos.com@gmail.com

Sosyal Medyada Haber Kaos