Hoi An Antik Kenti: Zamanın Yavaşladığı Yer
Thu Bon Nehri kıyısında yer alan Hoi An Antik Kenti, sokakları, fenerleri ve geleneksel el sanatlarıyla geçmişi bugüne taşıyan, kültür ve sanatın yaşayan bir mabedidir.
Haber Merkezi / Bazı kentler vardır; tarihi anlatmaz, hissettirir. Vietnam’ın orta kesiminde, Thu Bon Nehri kıyısında yer alan Hoi An Antik Kenti de onlardan biridir. Taş sokaklarında yürürken zamanın hızını kaybettiğini, geçmişin bugüne sessizce karıştığını fark edersiniz. Hoi An, bir açık hava müzesi olmanın ötesinde, yaşayan bir kültür hafızasıdır.
15 ve 19. yüzyıllar arasında önemli bir ticaret limanı olan Hoi An, Çinli, Japon, Hintli ve Avrupalı tüccarların izlerini aynı sokakta buluşturur. Bu çok katmanlı tarih, kentin mimarisinde benzersiz bir uyum yaratır. Ahşap Japon Köprüsü, Çin toplantı evleri, Fransız etkisi taşıyan yapılar ve sarı tonlu geleneksel evler; Hoi An’ı yalnızca Vietnam’ın değil, Güneydoğu Asya’nın da kültürel kesişim noktalarından biri hâline getirir.
Ancak Hoi An’ı özel kılan yalnızca yapıları değildir. Kent, el sanatlarıyla, gündelik ritüelleriyle ve ışıkla kurduğu ilişkiyle de dikkat çeker. Akşam saatlerinde nehir boyunca yakılan renkli fenerler, sadece turistik bir estetik sunmaz; aynı zamanda kentin ruhunu temsil eder. Bu fenerler, Hoi An’da geçmişle bugün arasında kurulan görsel bir diyalog gibidir.
UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Hoi An, modernleşmenin baskısına rağmen geleneksel yaşam biçimini büyük ölçüde korumayı başarmıştır. Sokaklarda hâlâ terziler ölçü alır, atölyelerde ahşap oyulur, avlularda çay demlenir. Turizm kentin ekonomik omurgası hâline gelmiş olsa da Hoi An, kimliğini bütünüyle tüketim kültürüne teslim etmemiş nadir örneklerden biridir.
Kültür ve sanat açısından bakıldığında Hoi An, geçmişi vitrinde sergileyen değil, onu günlük hayatın parçası hâline getiren bir kenttir. Festivaller, geleneksel müzikler ve yerel mutfak, tarihsel sürekliliği canlı tutar. Kent, ziyaretçisine “bak” demekten çok “dur ve dinle” der.
Hoi An Antik Kenti, hız çağında yavaşlamanın mümkün olduğunu hatırlatır. Betonun ve aceleciliğin dünyasında, tarihle kurulan bu sakin ilişki, belki de en güçlü kültürel direnç biçimlerinden biridir. Burada geçmiş, nostaljik bir yük değil; bugünü anlamanın anahtarıdır.
