image

Irk: Bilimsel Gerçek Mi, Sosyal Kurgu Mu?

0

Irk tartışması, yüzyıllardır kafaları karıştırıyor. Bazıları için belirli fiziksel özelliklere dayanarak insanları sınıflandırmak doğal görünür. Ancak bilimsel açıdan bakıldığında işler çok daha karmaşık.

Haber Merkezi / İnsanlar, Homo sapiens, tek bir türdür. Genetik olarak birbirimize oldukça yakınız. Dünya üzerinde farklı coğrafyalarda yaşayan insanlar arasında küçük farklar olsa da, toplam genetik farklılık sadece %0,1 civarındadır. İlginçtir ki, genetik çeşitlilik çoğunlukla Afrika’da yoğunlaşmıştır. Çünkü Afrika dışındaki tüm insanlar, yaklaşık 50–70 bin yıl önce gerçekleşen bir genetik darboğazdan türemiştir.

Elbette, genetik varyasyon kümeler halinde görülür. Bazı popülasyonlar belirli özellikleri paylaşır ve bu kümelenmeler bazı hastalık risklerini veya ilaçlara verilen yanıtları tahmin etmemize yardımcı olabilir. Ancak bu, klasik anlamda “ırk” kavramını doğrulamaz. Ten rengi ya da fiziksel görünüm gibi yüzeysel farklılıklar, genetik çeşitliliği yansıtmaz.

Peki neden hâlâ “ırk” kavramını kullanıyoruz? Cevap, büyük ölçüde tarih ve kültür. 18. yüzyılda Carl Linnaeus, insanları dört “ırk” olarak sınıflandırdı: beyaz, siyah, sarı ve kırmızı. Bu sınıflandırma iki yüzyıl boyunca bilim ve kültür üzerinde etkili oldu. Bugün hâlâ çoğu insanın zihninde bu kavramlar canlı.

Bilim insanları ise modern genom çalışmaları sayesinde bunun bir yanılsama olduğunu görüyor. Bir BBC makalesinde de belirtildiği gibi:

“İnsan genetik verilerini incelediğimizde, benzerliklerin gerçekten de gruplar halinde toplandığını görüyoruz. Ancak bu gruplamalar, yüzyıllardır kullanılan ırk sınıflandırmalarıyla örtüşmüyor.”

Tıp dünyasında da durum benzer. Eskiden hastaları ırklarına göre sınıflandırmak yaygındı. Bugün bu yaklaşım büyük ölçüde terk edildi. Bunun nedeni siyasi değil, bilimsel: ırk, genetik olarak yanıltıcıdır. Bunun yerine doktorlar soy (ancestry) kavramını kullanıyor. Bu, aile geçmişinin ve genetik ata kümelenmelerinin daha doğru bir yansımasıdır.

Örneğin: Afrika kökenli atalarınız var mı? Belirli bir genetik hastalığı taşıyan bir popülasyonun üyesi misiniz? Bu tür sorular, bireysel sağlık risklerini anlamamıza yardımcı olur. Oysa “siyah”, “beyaz” ya da “Asyalı” gibi etiketler genetik açıdan anlamlı değildir.

Yine de sosyal açıdan “ırk” kavramı önemini koruyor. İnsanların hayatlarını, fırsatlarını ve deneyimlerini etkiliyor. Bu nedenle bilim insanları, genetik soy ve sosyal ırkı birbirinden ayırarak konuşmayı öneriyor.

Sonuç olarak, ırk hem bilimsel hem sosyal bir meseledir. Genetik olarak sınıflandırmalar sadece nüanslı bir soy geçmişi sunar. Sosyal olarak ise kültürel ve tarihsel etkiler nedeniyle hâlâ güçlü bir kavramdır.

Belki de en doğru yaklaşım, sosyal bağlamda ırkı tartışmak, bilimsel bağlamda ise soy ve genetik kümelenmeleri kullanmak olacaktır. Böylece hem gerçekliği doğru yansıtır hem de toplumsal karmaşıklığı görmezden gelmemiş oluruz.

Paylaşın

Bilincin Altı Yüzü: Farklı Teoriler Ne Söylüyor?

0

Bilinç, insan zihninin en büyük gizemlerinden biri. Evrendeki her parçacıkta bir iz bırakmış olabilir mi? Yoksa karmaşık beyin süreçleri mi onu yaratıyor? Altı teori, bilincin kökenine dair farklı mercekler sunuyor.

Haber Merkezi / Bilinç, insanlık tarihinin en büyük gizemlerinden biri. Kimimiz beynin karmaşık bir yan ürünü olduğunu düşünür, kimimiz ise evrenin kendisinde bir parça bilinç olduğunu savunur. İşte bu konuda öne çıkan altı farklı teori:

1. Panpsişizm: Evrenin Her Yeri Bilinçli

Panpsişizm, doğanın her zerresinde bilinç olduğuna inanır. En küçük parçacıklardan kahve fincanımıza kadar her şeyin bir miktar zihinsel özelliğe sahip olduğunu öne sürer. Kimi nörobilimciler bunun bilinci açıklayabileceğini savunsa da çoğu, bu fikri bilimsel dayanağı olmayan bir spekülasyon olarak görür.

2. Emergentizm: Karmaşıklık Bilinci Doğurur

Emergentizm’e göre bilinç, fiziksel sistem yeterince karmaşık hale geldiğinde ortaya çıkar. Beyin veya bir bilgisayar, organize bağlantılar ve işlem gücü kazandıkça, tıpkı su moleküllerinin bir araya gelerek ıslaklığı yaratması gibi, öznel farkındalık da belirir. Entegre Bilgi Teorisi (IIT) bu yaklaşımı matematiksel olarak tanımlar; fakat eleştirmenler, bilincin gerçekten sadece karmaşıklıktan kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusunda şüpheci.

3. Sims Teorisi: Hepimiz Bir Simülasyonun Parçasıyız

Sims teorisi, bilincin gelişmiş bir simülasyonun ürünü olabileceğini öne sürer. Beyin, bilincin kaynağı değil, simülasyon içindeki bir arayüzdür. Teorinin destekçileri, bu fikrin algı ve evrenin şaşırtıcı özelliklerini açıklamaya yardımcı olabileceğini söyler. Ama sorular bitmez: Simülatörü kim yarattı? Ve onun bilinci nereden geldi?

4. Kuantum Bilinci: Bilinç Kuantumda Gizli

Roger Penrose ve Stuart Hameroff’un öne sürdüğü kuantum bilinci teorisi, beynin mikrotübüllerinde kuantum etkilerinin farkındalığa katkı sağlayabileceğini savunur. Penrose’a göre, insan yaratıcılığı ve anlayışı, algoritmaların ötesinde, ölçülemez kuantum süreçlerine dayanır. Ancak bu teori, beynin sıcak ve gürültülü ortamında kuantum durumlarının korunamayacağı gerekçesiyle şüpheyle karşılanıyor.

5. İdealizm: Bilinç Her Şeyin Temelidir

İdealistler, bilincin fiziksel dünyadan önce geldiğini savunur. Beyin, bilincin kaynağı değil, onun içinde bir arayüzdür. Bireysel zihinler ise, Tanrı’nın ifadeleri olarak görülür. Bu bakış açısı, gerçekliğin zihinsel temelleri olduğunu öne sürer.

6. Zihin-Beyin Düalizmi: İki Farklı Gerçeklik

Düalizm, zihin ve beynin birbirinden ayrı olduğunu savunur. Beyin fiziksel bir varlıkken, zihin fiziksel olmayan düşünceler ve bilinç içerir. İkisi etkileşim içindedir ama biri diğerine indirgenemez. Bu görüş, Descartes’tan önce de tartışılmış, günümüzde hala filozofların ve nörobilimcilerin ilgisini çekiyor.

Her teori bilinç sorununa farklı bir mercek sunuyor: Bazısı bilinç için fiziksel temel ararken, bazıları onu evrensel bir varlık veya simülasyon sonucu olarak görüyor. Kim haklı? Belki de bilincin sırrı, henüz tam olarak çözülmemiş bir bilmecede saklı.

İsterseniz, bunu bir adım daha ileri taşıyıp daha kısa, gazeteci tarzı başlıklar ve ara başlıklarla görsel olarak çekici bir köşe yazısı hâline de getirebilirim.

Paylaşın

Bilim Bilinci Açıklayabilir Mi?

0

Bilinç, beynin biyolojik bir ürünü mü, yoksa bilimin sınırlarını zorlayan bir olgu mu? Nörobilim önemli ilerlemeler kaydederken, insanın öznel deneyimi hâlâ yanıt bekliyor.

Haber Merkezi / İnsan gözlerini açtığında dünyayı yalnızca görmez; aynı zamanda farkında olur. Acı hisseder, renkleri ayırt eder, “ben” dediği bir iç deneyim yaşar. İşte bu iç deneyimin kendisi—bilinç—yüzyıllardır filozofları, son on yıllarda ise nörobilimcileri meşgul ediyor.

Peki bilim, bilinci gerçekten açıklayabilir mi? Yoksa bilincin doğası, ölçüm cihazlarının ve deneysel yöntemlerin ötesinde mi kalıyor?

Modern bilimin bilince yaklaşımı büyük ölçüde beyin üzerinden ilerliyor. Nörobilim, belirli zihinsel durumların belirli beyin aktiviteleriyle ilişkili olduğunu göstermiştir. Örneğin görsel korteks hasar gördüğünde görme bozuluyor; bazı beyin bölgeleri uyarıldığında belirli duygular ortaya çıkabiliyor. Fonksiyonel MR gibi görüntüleme teknikleri, düşünce ve duygu anlarında beynin hangi bölgelerinin aktif olduğunu ayrıntılı biçimde ortaya koyuyor.

Bu bulgular güçlü bir tablo çiziyor: Bilinç, beyin süreçleriyle yakından ilişkili. Pek çok bilim insanına göre bu, bilincin bütünüyle fiziksel süreçlerden türediği anlamına geliyor. Yani nöronlar, sinapslar ve elektriksel–kimyasal etkileşimler yeterince iyi anlaşıldığında bilinç de açıklanabilir.

Ancak tam bu noktada tartışma başlıyor.

“Zor Problem” Nerede Başlıyor?

Felsefeci David Chalmers’ın meşhur ifadesiyle bilinç, “kolay problemler” ve “zor problem” olarak ikiye ayrılır. Algının nasıl çalıştığı, dikkatin nasıl yönlendirildiği, hafızanın nasıl oluştuğu gibi sorular—her ne kadar karmaşık olsalar da—ilke olarak bilimsel yöntemle çözülebilir görünür. Bunlar, beynin ne yaptığı ile ilgilidir.

Zor problem ise şudur: Bu süreçlere neden öznel bir deneyim eşlik ediyor?
Neden kırmızıyı gördüğümüzde yalnızca dalga boylarını işlemiyoruz da “kırmızılık” hissini yaşıyoruz? Neden acı, sadece sinir sinyalleri değil de can yakan bir deneyim olarak ortaya çıkıyor?

Bilim, beynin acı anında nasıl çalıştığını gösterebilir. Ama bazılarına göre, acının nasıl hissettirdiğini açıklamak bambaşka bir şeydir.

Bilim Yeterli mi, Yoksa Eksik mi?

Bu noktada görüşler ayrışıyor. Bir grup araştırmacı, bilincin şu an açıklanamamasının geçici bir durum olduğunu savunuyor. Tarihte hayatın, ısının ya da elektriğin de bir zamanlar “gizemli” olduğunu; ancak bilim ilerledikçe bu gizemlerin çözüldüğünü hatırlatıyorlar. Onlara göre bilinç de istisna değil: Daha gelişmiş teoriler ve teknolojilerle sorun çözülecek.

Diğerleri ise daha temkinli. Bilincin öznel yapısının, nesnel bilimsel açıklamayla tam olarak yakalanamayacağını düşünüyorlar. Bilim üçüncü şahıs gözlemlerine dayanır; bilinç ise birinci şahıs deneyimidir. Bu iki bakış açısı arasında kapatılamaz bir boşluk olabilir mi?

Hatta bazı radikal yaklaşımlar, bilincin evrenin temel bir özelliği olduğunu öne sürüyor. Bu görüşlere göre bilinç, maddenin yan ürünü değil; tıpkı uzay ve zaman gibi temel bir unsurdur. Böyleyse, bilinci açıklamak için bilimin çerçevesini genişletmek gerekebilir.

Son yıllarda yapay zekâ alanındaki hızlı gelişmeler, bilinç tartışmasını yeniden alevlendirdi. Karmaşık dil üretebilen, öğrenebilen ve insan benzeri tepkiler verebilen sistemler, şu soruyu gündeme getiriyor: Davranış bilinç göstergesi midir?

Bir makine “acı çektiğini” söylediğinde gerçekten acı mı çekiyordur, yoksa yalnızca bunu taklit mi ediyordur? Bu soru, bilinci yalnızca işlevsel tanımlarla açıklamanın yeterli olup olmadığına dair şüpheleri artırıyor.

Açıklama mı, Anlama mı?

“Bilim bilinci açıklayabilir mi?” sorusu, aslında “açıklamadan ne anlıyoruz?” sorusuna dayanıyor. Eğer açıklamadan kastımız, bilincin hangi beyin süreçleriyle birlikte ortaya çıktığını göstermekse, bilim her geçen gün bu hedefe yaklaşıyor. Ancak öznel deneyimin kendisini—nasıl hissettirdiğini—tam anlamıyla kavramak istiyorsak, mevcut bilimsel dil yetersiz kalabilir.

Belki de bilinç, bilimin çözeceği son büyük bilmece değil; bilimin kendisini yeniden düşünmesine yol açacak bir dönüm noktasıdır. Kesin olan şu ki, bilinç sorusu hem bilimi hem de felsefeyi uzun süre daha meşgul etmeye devam edecek.

Paylaşın

İnsanlar, 100 Yıl Sonra Ortalama Ne Kadar Yaşayacak?

0

Uzun ve sağlıklı bir yaşam sürmek, hayallerini gerçekleştirmek, seyahat etmek, rahat bir emeklilik geçirmek ve çocuklarının büyümesini izlemek için çoğu insanın hedefidir.

Haber Merkezi / Hayat, onu istenilenden daha kısa kesebilecek tehlikelerle dolu olsa da, ortalama insan ömrü artmaya devam ediyor. Peki, şu ankinden daha da fazla artabilir mi?

Günümüzde küresel ortalama yaşam süresi yaklaşık 73 – 77 yıl arasında değişiyor. 20. yüzyılın başında bu süre 30 – 40 yıl civarındayken, tıbbi ilerlemeler (aşılar, antibiyotikler, sağlık hizmetleri) sayesinde önemli bir artış yaşandı.

Bilim insanları, 2100 yılında ortalama yaşam süresinin 100 yıla ulaşabileceğini öngörüyor. Bu tahmin, genetik mühendislik, biyoteknoloji, yapay zeka destekli sağlık sistemleri ve kronik hastalıkların (kanser, kalp hastalıkları) daha etkili tedavileri gibi yeniliklere dayanıyor. Örneğin, 2050’de ortalama yaşam süresinin 88 yıla çıkacağı öngörülüyor.

Bazı bilim insanları, insan ömrünün biyolojik bir sınırı olduğunu ve bu sınırın 122 yıl civarında olduğunu düşünüyor (örneğin, Jeanne Calment’in rekoru). Ancak, genetik düzenlemeler ve yaşlanma karşıtı teknolojiler (örneğin, rapamisin gibi bileşikler) bu sınırı zorlayabilir. Bilim insanları, 2100’e kadar 130 yaşına ulaşan bireylerin görülebileceğini öne sürüyor.

Olumlu faktörler:

Tıbbi ilerlemeler: Kanser, Alzheimer ve diyabet gibi hastalıkların tedavisi gelişebilir.
Yaşam tarzı: Akdeniz diyeti, düzenli egzersiz ve stres yönetimi gibi faktörler yaşam süresini uzatıyor.
Küresel ısınma: Bazı kaynaklar, sıcak iklimlerin uzun yaşamla ilişkili olabileceğini belirtiyor.

Olumsuz Faktörler:

Sağlık harcamaları: Uzayan yaşam, yaşlı nüfusun artmasıyla sağlık harcamalarını artırabilir.
Çevresel sorunlar: Hava kirliliği ve iklim değişikliği yaşam süresini olumsuz etkileyebilir.
Eşitsizlikler: Gelir düzeyi ve sağlık hizmetlerine erişim, yaşam süresinde farklılıklara yol açabilir.

Fütüristik tahminler: Bazı iyimser görüşler, 2080’de ortalama yaşam süresinin 135 yıla ulaşabileceğini öne sürüyor.

Sonuç olarak; 2125 yılında ortalama yaşam süresi, teknolojik ve tıbbi gelişmelere bağlı olarak muhtemelen 100 – 130 yıl arasında olacağı tahmin ediliyor. Ancak bu, genetik, çevresel ve sosyoekonomik faktörlere bağlı olarak değişebilir.

Sağlıklı yaşam tarzı, biyoteknoloji ve yapay zeka destekli sağlık sistemleri bu süreyi artırabilir, ancak biyolojik sınırlar ve çevresel zorluklar hala belirleyici olacaktır.

Paylaşın

Alkol Sevgisinin Primat Kökenleri

0

İnsanlar, ilk biralarını demlemeden veya ilk kadehlerini kaldırmadan muhtemelen binlerce yıl önce ataları sayesinde, ormanda topladıkları fermente meyvelerle sarhoş olmuş olabilirler.

Kurtuluş Aladağ / Alkol sevgisi, evrimsel biyoloji ve davranışsal ekoloji açısından ilginç bir konudur. Bu konu, primatların alkole olan ilgisinin evrimsel geçmişindeki kökenlerine dayanır ve özellikle “sarhoş maymun hipotezi” (drunken monkey hypothesis) ile ilişkilendirilir.

Sarhoş Maymun Hipotezi: Bu hipotez, primatların alkole olan ilgisinin, olgunlaşmış ve fermente olmuş meyveleri tüketme alışkanlıklarından kaynaklandığını öne sürmektedir. Fermente meyveler doğal olarak etanol içerir ve primatlar, bu meyveleri yüksek enerji içeriği nedeniyle tercih etmiş olabilirler. Etanolün kokusu, primatların olgun meyveleri bulmasına yardımcı olan bir işaret olarak evrimleşmiş olabilir.

Primatların Alkol Tüketimi: Araştırmalar, bazı primat türlerinin (örneğin, şempanzeler, babunlar ve örümcek maymunları) doğada fermente meyveler tükettiğini ve düşük seviyelerde alkole maruz kaldığını göstermektedir. Örneğin, Karayipler’deki Vervet maymunlarının şeker kamışından yapılan fermente içecekleri tükettiği gözlemlenmiştir. Bu davranış, alkolün primat beslenmesinde tarihsel olarak yer aldığını desteklemektedir.

Evrimsel Avantajlar: Alkol tüketimi, primatlar için bazı evrimsel avantajlar sağlamış olabilir:

Enerji Kaynağı: Fermente meyveler, yüksek kalorili bir besin kaynağıdır.
Antimikrobiyal Etki: Etanol, zararlı mikroorganizmaları öldürerek besinlerin güvenilirliğini artırabilir.
Sosyal Davranışlar: Alkol, primat gruplarında sosyal etkileşimleri kolaylaştırmış olabilir, tıpkı insan toplumlarındaki gibi.

İnsanlara Geçiş: İnsanlar, primat atalarından miras kalan bu eğilimi geliştirmiş ve alkol üretimini kültürel bir pratik haline getirmiştir. Alkolün sosyal, ritüel ve hatta tıbbi kullanımları, insan toplumlarında evrimsel kökenlerin ötesine geçerek karmaşık bir kültürel fenomen haline gelmiştir.

Genetik Bağlantılar: İnsanlar ve diğer primatlar, alkolü metabolize eden enzimleri (alkol dehidrojenaz ve aldehit dehidrojenaz) paylaşır. Bu enzimlerin evrimsel olarak korunmuş olması, alkol tüketiminin primat evriminde önemli bir rol oynadığını gösterir.

Sonuç olarak; Alkol sevgisi, fermente meyvelerin tüketimiyle başlayan ve enerji, hayatta kalma ve sosyal etkileşim gibi faktörlerle şekillenen bir evrimsel hikayeye dayanır. Bu eğilim, insanlarda kültürel ve sosyal bağlamda daha karmaşık bir hale gelmiştir.

Konuyla ilgili daha derin bilgi için Robert Dudley’nin The Drunk Monkey kitabı veya primat davranışlarıyla ilgili etoloji çalışmaları incelenebilir.

Paylaşın

Diller Ne Zaman Ortaya Çıktı?

0

Kültürün, bilginin ve teknolojinin gelişiminde temel bir rol oynayan dillerin ortaya çıkışı, insanlık tarihinin hala tam olarak çözülememiş sorularından biri olmaya devam ediyor.

Haber Merkezi / Dilbilimciler, antropologlar ve arkeologlar, dillerin kökeni hakkında çeşitli teoriler öne sürmüşlerdir, ancak kesin bir tarih veya tek bir “başlangıç anı” belirlemek mümkün değildir.

Dillerin ortaya çıkışı, insanın evrimsel gelişimiyle yakından ilişkilidir. Modern insan (Homo sapiens), yaklaşık 300 bin yıl önce Afrika’da ortaya çıkmıştır. Ancak, dilin bu dönemde mi yoksa daha sonra mı geliştiği tartışmalıdır.

Dillerin oluşabilmesi için insanın anatomik olarak uygun bir yapıya sahip olması gerekiyordu. Özellikle boğaz, gırtlak ve beyin yapısındaki gelişmeler (örneğin, konuşma organlarının koordinasyonu ve karmaşık düşünceyi işleyen bir beyin) dilin gelişimi için kritik öneme sahiptir.

Bu özellikler Homo sapienste tam anlamıyla gelişmiş olsa da, Homo erectus veya Homo neanderthalensis gibi önceki insan türlerinin de ilkel bir iletişim sistemine sahip olabileceği düşünülmektedir.

Birçok bilim insanı, modern anlamıyla sembolik ve karmaşık dillerin yaklaşık 100 bin ila 50 bin yıl önce ortaya çıktığını öne sürmektedir. Bu dönem, “Kültürel Devrim” veya “Bilişsel Devrim” olarak adlandırılır ve insanın sembolik düşünme, sanat yapma ve karmaşık sosyal yapılar oluşturma kapasitesinin hızla geliştiği bir zaman dilimidir.

Bu dönemde, insanlar soyut kavramları ifade edebilen, gramer yapısı olan ve sınırsız anlam üretebilen bir dil geliştirmişlerdir. Bu, avcı-toplayıcı toplulukların daha karmaşık sosyal ilişkiler kurmasını, bilgi birikimini kuşaktan kuşağa aktarmasını ve kültürel gelişimlerini hızlandırmasını sağlamıştır.

İnsanlar, Afrika’dan çıkarak dünyaya yayıldıkça (yaklaşık 70 bin – 50 bin yıl önce başlayan göçlerle), farklı coğrafyalarda izole topluluklar oluşturdular. Bu izolasyon, dil çeşitliliğinin artmasına neden oldu. Farklı çevre koşulları, sosyal yapılar ve kültürel ihtiyaçlar, dillerin farklılaşmasını hızlandırdı.

Dilbilimciler, tüm modern dillerin ortak bir “proto-dil”den türediğini öne süren teoriler üzerinde çalışsa da, böyle bir dilin varlığını kanıtlamak mümkün değildir. Bu tür bir proto-dil, teorik olarak 100 bin yıldan daha eski bir dönemde var olmuş olabilir.

Yazılı dilin ortaya çıkışı: Konuşma dili çok daha eski olmasına rağmen, yazılı dilin ortaya çıkışı nispeten yenidir. İlk yazılı dil örnekleri, yaklaşık MÖ 3 bin 500 civarında Mezopotamya’da (Sümerler) ve Mısır’da ortaya çıkmıştır.

Çivi yazısı ve hiyeroglif gibi sistemler, insanlık tarihindeki ilk yazılı iletişim örnekleridir. Yazılı dil, konuşma dilinin bir uzantısı olarak gelişti ve bilgi saklama, ticaret ve yönetim gibi ihtiyaçlardan doğmuştur.

Günümüzde dillerin kökenini anlamak için genetik, dilbilim ve nörobilim gibi disiplinler bir araya gelerek çalışmalar yapmaktadır. Örneğin, FOXP2 geni gibi dil yeteneğiyle ilişkilendirilen genetik mutasyonlar, dilin evrimsel kökenlerine dair ipuçları sunmaktadır.

Ayrıca, dilbilimciler, dillerin tarihsel gelişimini ve akrabalıklarını incelemek için karşılaştırmalı dilbilim yöntemlerini kullanmaktadır. Bu çalışmalar, dillerin nasıl yayıldığı ve farklılaştığı hakkında bilgi verse de, dilin ilk ortaya çıkış anını belirlemek için yeterli değildir.

Dilin kökenine dair çeşitli teoriler vardır, ancak hiçbiri kesin bir cevap sunmaz:

Doğal Ses Teorisi (Bow-Wow Teorisi): İnsanların doğadaki sesleri taklit ederek dili oluşturduğu öne sürülür.

Duygusal İfade Teorisi: Dilin, duygusal tepkilerin seslendirilmesiyle başladığı düşünülür.

Sosyal Etkileşim Teorisi: Dilin, sosyal işbirliği ve grup içi iletişimin bir sonucu olarak geliştiği savunulur.

Jest Teorisi: Dilin, el işaretleri ve jestlerden evrilerek sözlü iletişime dönüştüğü öne sürülür.

Paylaşın

Ahlaki Değerler Mevsimlere Göre Değişir Mi?

0

Yapılan yeni bir araştırma, ahlaki değerlere olan inancın mevsimsel olarak değiştiğini, sadakat, otorite ve saflık gibi değerlerin ilkbahar ve sonbaharda daha güçlü bir şekilde ortaya çıktığını ortaya koydu.

Araştırmanın başyazarı Ian Hohm, “Bu benim için kesinlikle şaşırtıcıydı” dedi ve ekledi: “Çünkü bu bir davranış değil ve geçici bir duygu da değil. İnsanların neyin iyi, neyin kötü, neyin doğru ve neyin yanlış olduğuna dair karar verme biçimlerinin temel bir parçası.”

Kanada’nın prestijli eğitim ve araştırma kurumlarından British Columbia Üniversitesi’ndeki bilim insanları, yeni bir çalışmada, ahlaki değerlerin mevsimlere göre dalgalandığını tespit etti.

Hakemli bilimsel dergi PNAS’ta yayımlanan çalışmada ABD’de 10 yıl boyunca 230.000’den fazla kişinin katıldığı anket sonuçları değerlenderildi. Bu anketler, insanların ahlaki değerlerindeki olası değişimleri ölçmeye yönelik sorular içeriyordu.

Bulgular, insanların saflık, sadakat ve otoriteye saygı gibi belirli değerleri yaz ve kışa kıyasla ilkbahar ve sonbaharda daha güçlü bir şekilde benimsediğini gösterdi. Bu da mevsimlerin hukuk, siyaset ve hatta sağlık gibi çeşitli politika alanlarında etkileri olabileceğini gösteriyor.

Üstelik benzer sonuçlar Kanada ve Avustralya’dan alınan daha küçük veri örneklerinde de ortaya çıktı.

İnsanların ruh halinin mevsimlere göre dalgalandığı daha önce birçok bilimsel araştırmayla belgelenmişti. Ancak ahlaki yargılarının da değişim göstermesi beklenmiyordu.

British Columbia Üniversitesi’nden başyazar Ian Hohm, Vox’a verdiği röportajda “Bu benim için kesinlikle şaşırtıcıydı” dedi:

“Çünkü bu bir davranış değil ve geçici bir duygu da değil. İnsanların neyin iyi, neyin kötü, neyin doğru ve neyin yanlış olduğuna dair karar verme biçimlerinin temel bir parçası.”

Ayrıca bulgular bazı önemli soruları da gündeme getiriyor. Bunların başında “İnsanlar neden ahlaki değerleri ilkbahar ve sonbaharda daha çok benimsiyor?” sorusu geliyor.

Öte yandan araştırma ekibi, ilkbahar ve sonbaharda insanlarda kaygının da zirveye çıktığını hatırlatıyor. Ekip 90.000’den fazla anket yanıtını analiz ettiklerinde bu eğilimi fark etti.

Buradan hareketle, ilkbahar ve sonbaharda kaygı seviyelerinin yükselmesinin, insanların sosyal gruplarına ve geleneklerine daha fazla bağlanmasına neden olduğu varsayılıyor.

(Kaynak: Euronews Türkçe)

Paylaşın

Dikkat Çeken Keşif: “Hobbit” İnsanların Varlığı Doğrulandı

0

İnsanın gelişimine ilişkin her gün yeni bir şeyler keşfediliyor. Yakın zamanda ortaya çıkarılan bir ayak izi, insanların düşündüğünden yaklaşık 30 bin yıl daha önce yürümeye başladığını ortaya koymuştu.

Şimdi ise, “hobbitler” olarak adlandırılan ilk homininlerin, sanılandan daha kısa olduğu ortaya çıktı. Endonezya’daki bir adada keşfedilen diş ve kemiklere odaklanan yeni bir araştırma, ilk homininlerin daha önce düşünülenden beş santim daha kısa olduğunu ortaya koydu.

İnsanlık tarihine dair heyecan verici bir keşif, İngiliz yazar J.R.R. Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi adlı fantastik kitap serisiyle tanınır hale gelen hobbitlerin bir zamanlar inandığımız kadar hayali olmayabileceğini ortaya koydu.

Endonezya’nın ücra bir adası olan Flores’te gerçekleştirilen son kazılar, küçük bir üst kol kemiği parçasını ortaya çıkardı ve yapılan analizler, bunun sadece üç fit (0,9 metre) boyunda olan bir ön insanın varlığına dair bir kanıt olduğunu doğruladı.

Yirmi yıl önce adada yer alan Liang Bua mağarasında çalışan arkeologlar, resmi olarak Homo floresiensis olarak bilinen üç buçuk fit (1,07 metre) boyunda bir ön insan türünün fosillerini bulmuştu. Bu türe “hobbit” lakabı takılmıştı.

Ancak bu yeni kalıntılar 2,4 inç (6 santimetre) daha kısa bir figüre işaret ediyor, ki bu da muhtemelen şimdiye kadar bulunanların en küçüğü.

Tokyo Üniversitesi’nden çalışmaya katılan Profesör Yousuke Kaifu, “O kadar küçüktü ki normalde bir çocuk olabilirdi ancak Homo floresiensis’in küçük olduğunu ve küçük dişleri ve çeneleri olduğunu biliyorduk, bu yüzden doğrulamamız gerekiyordu,” dedi.

“Sonuçlar şaşırtıcıydı. Sonuçlardan onun bir yetişkin olduğu çok açıktı. Kesin sonuç karşısında mutluluk ve heyecan gibi karışık duygular yaşadım.”

Daha fazla araştırma, bu bireylerin insanın evrimsel öyküsünde nereye denk geldiğini ve nasıl bu kadar küçük olacak şekilde evrimleştiklerini belirleyecek.

“Daha da ilginç olan şey, (Homo floresiensis) aynı küçük boyutta kalmış olması. Liang Bua’nın 60.000 yaşında olduğu düşünülürse, bu, büyük bir evrim geçirmeden muhtemelen 600.000 yıl boyunca aynı boyutta kaldığı anlamına gelebilir,” diyen Kaifu, sözlerini şöyle sürdürdü: “Kıtadayken beynin boyutu büyüyor ve buna bağlı olarak vücut da büyüyor, bu da Homo sapiens’in ortaya çıkmasına yol açıyor. Bu gerçekleşirken, dünyanın diğer tarafında bir insan türü tamamen farklı bir kaderi yaşıyordu.”

Bulguların tamamı Nature Communications dergisinde yayımlandı.

(Kaynak: Euronews Türkçe)

Paylaşın

“İnsanlar Kuyruklarını Nasıl Kaybetti” Sorusu Yanıtını Buldu

0

Yeni bir araştırmada, araştırmacılar kuyruğu olan maymunlarla kuyruğu olmayan maymunlar ile insanların DNA’sını karşılaştırdı. TBXT adı verilen bir gende, insanlarda ve kuyruksuz maymunlarda bulunan ancak kuyruklu maymunlarda bulunmayan bir mutasyon olduğunu ortaya çıkardı.

Araştırmacılara göre kuyruk kaybına yol açan mutasyon, ilk kuyruksuz maymunların kuyruklu maymun atalarından evrimleştiği yaklaşık 25 milyon yıl önce meydana geldi. Günümüzün insan türü olan Homo Sapiens ise yaklaşık 300 bin yıl önce ortaya çıktı.

Primat soyundaki evrimsel öncüllerimizin kuyruğu olduğu düşünüldüğünde, insanoğlu neden kuyruktan yoksun?

Bilim insanları Çarşamba günü, insanoğlunun ve maymun atalarının kuyruksuz olmasının ardındaki genetik mekanizmanın embriyonik gelişimde etkili olan bir gendeki mutasyon olduğunu açıkladı.

Kuyruğun yarım milyar yıldan fazla bir süredir omurgalıların çoğunun bir özelliği olduğunu kaydeden uzmanlar, insanoğlunun atalarının ağaçlardan yere inerken kuyruğun kaybolmasının avantaj sağlamış olabileceğini söyledi.

Araştırmacılar iki primat grubunun, yani kuyruğu olan maymunlarla kuyruğu olmayan maymunları ve insanların DNA’sını karşılaştırdı. TBXT adı verilen bir gende, insanlarda ve kuyruksuz maymunlarda bulunan ancak kuyruklu maymunlarda bulunmayan bir mutasyon olduğunu ortaya çıkardı.

Araştırmacılar, bu mutasyonun etkilerini test etmek için laboratuvar farelerini bu özelliğe sahip olacak şekilde genetik olarak değiştirdi. Bu farelerin kuyrukları ya küçüldü ya da hiç oluşmadı.

“İlk kez, atalarımızda kuyruk kaybına yol açan genetik mekanizma için akla yatkın bir senaryo öneriyoruz. Bu kadar büyük bir anatomik değişikliğe bu kadar küçük bir genetik değişikliğin neden olması şaşırtıcı” diyen New York Üniversitesi Langone Health genetisyeni ve sistem biyoloğu Itai Yanai, Nature dergisinde yayınlanan çalışmanın liderliğini üstlendi.

Çalışmanın başyazarı Harvard Üniversitesi ve Broad Enstitüsü’nden genetisyen ve sistem biyoloğu Bo Xia, kuyruğun yokluğunun, vücudu yürürken dik tutmak ve nihayetinde iki ayak üzerinde yürümek için daha iyi dengelemiş olabileceğini söyledi.

Araştırmacılara göre kuyruk kaybına yol açan mutasyon, ilk kuyruksuz maymunların kuyruklu maymun atalarından evrimleştiği yaklaşık 25 milyon yıl önce meydana geldi. Günümüzün insan türü olan Homo Sapiens ise yaklaşık 300 bin yıl önce ortaya çıktı.

Kuyruksuz maymunlara ve insanlara yol açan evrimsel soy, babunları ve makakları içeren bir aile olan günümüzün Eski Dünya maymunlarını oluşturan soydan ayrıldı. Günümüzde hominoidler yani insansı canlılar arasında insanlar, “büyük kuyruksuz maymunlar” yani şempanzeler, bonobolar, goriller, orangutanlar ve “küçük kuyruksuz maymunlar” yani gibonlar bulunmaktadır. Bilinen en eski insansı olan Proconsul da kuyruksuzdu.

Hominoidler yani insansı canlılar, daha az kuyruk omuru oluşturacak şekilde evrimleşerek dış kuyruklarını kaybetmişlerdi. İnsanlarda kuyruk kalıntıları bulunuyor. Omurganın tabanında bulunan ve kuyruk sokumu ya da kuyruk kemiği olarak adlandırılan kemik, kuyruk omurlarının kaynaşmış kalıntılarından oluşuyor.

Birçok omurgalı için kuyruk, hareket etme (balıkların ve balinaların itiş becerisi) ve savunma (kuyruklarını sopalarla veya sivri uçlarla kullanan dinozorlar) gibi işlevlere yardımcı oluyor. Bazı maymunların ve diğer bazı hayvanların ağaç dalları gibi nesneleri kavrayabilen kuyrukları var.

Yanai, “Ağaçlarda yaşarken kuyruk avantajlı olabilir. Ancak karaya geçer geçmez kuyruk, daha çok bir külfet haline gelebilir” dedi.

Kuyruksuz olmanın getirdiği avantajların bir bedeli var gibi görünüyor. Genler vücutta birden fazla işleve katkıda bulunabildiğinden, bir alanda avantaj sağlayan mutasyonlar başka bir alanda zararlı olabilir.

Bu durumda, genetiğiyle oynanmış farelerde, nöral tüp defekti olarak adlandırılan, omurilikte görülen ve insanlardaki ayrık omurga hastalığına benzeyen ciddi doğum kusurlarında küçük bir artış görüldü.

Yanai, “Bu, kuyruğu kaybetmeye yönelik evrimsel baskının o kadar büyük olduğunu gösteriyor ki, kuyruksuz olmak, (nöral tüp bozuklukları) için olasılık yaratmasına rağmen yine de kuyruğu kaybettik” dedi.

Paylaşın

Neandertal Geni Taşıyor Musunuz? Temel Göstergeler

0

Birleşik Krallık merkezli Daily Mail gazetesine konuşan araştırmacı ve genetik mühendisi Şebnem Ünlüişler, Neandertal geni taşımanın altı göstergesi olduğunu açıkladı.

Sputnik Türkçe’nin aktardığına göre; Şebnem Ünlüişler, “Neandertal DNA’sı, modern insan genomunun yalnızca küçük bir yüzdesini temsil ediyor ve bu etkiler, her insanı benzersiz kılan genetik bulmacanın yalnızca bir parçası” dedi.

Tiryakilik: Neandertal DNA’sı, kişilerin nikotin bağımlılığı riskini önemli ölçüde artırıyor. Neandertal DNA’sının depresyonla, psikiyatrik ve nörolojik etkilerle bağlantılı olduğu da belirtiliyor.

Kalın düz saç: Neandertal DNA’sı kalın ve düz saçlı kişilerde de bulunabilir. Neandertallerde kızıl saçla ilişkili genetik varyant da yüksekti.

Erken kalkmak: Neandertaller de dahil eski insanlardan aktarılan genler, sabah kuşu olup olmadığınızı belirler. Şebnem Ünlüişler, “Neandertal DNA’sı uyku düzenini etkileyebilir. Bu durum, ışığa maruz kalmaktan kaynaklanmış olabilir” dedi.

Uzun burun: University College London tarafından yapılan araştırma, ‘uzun’ burunların Neandertal genetik materyalinden miras alınabileceğini ortaya çıkardı.

Kovid riski: Neandertal geni taşıyanların, akciğer sorunları da dahil Kovid-19’a yakalanma riskinin daha yüksek olduğu ifade edildi. Tartu Üniversitesi, bu konuda Neandertal kökenli dört varyant tespit etti. Dört varyantın, şiddetli Kovid-19 vakalarında ‘Sitokin fırtınaları’na neden olduğu belirtildi.

Zor bronzlaşma: Neandertal genleri, bronzlaşmaya yatkın olup olmadığınızı etkileyebilir. Güneşe rağmen zor bronzlaşıyorsanız bu geni taşıyor olabilirsiniz.

‘Mağara insanı’ da denilen Neandertal insan türünün 40 bin yıl önce soyunun tükendiği belirtiliyor. Bugünkü modern insanın ataları da (Homo sapiens) 60 bin yıl önce Afrika’dan Asya’ya ve oradan dünyaya yayılmış olduğu bilim insanları tarafından kabul ediliyor.

Homo sapiensler ile Neandertallerin ‘çiftleştiği’ ve böylece Neandertal DNA’sından yüzde 2’sinin bugünkü insanlara ulaştığı düşünülüyor.

İstanbul’da Yeditepe Üniversitesi genetik mühendisliği bölümünü bitiren, Bilgi Üniversitesi’nde yüksek lisansını tamamlayan Şebnem Ünlüişler, Harvard Üniversitesi’nde staj yaptı.

Ardından İstanbul’da önde gelen kuruluşlarda, DNA ve genetik üzerine çalıştı. Daha sonra İngiltere’ye giden Şebnem Ünlüişler, halen Londra Rejeneratif Enstitüsü’nde (London Regenerative Institute) uzun ömür araştırmaları bölümünün şefi olarak görev yapıyor.

Paylaşın

KÜNYE

MESAJ

– Borsa ve Döviz
– Finans
– Enerji
– Otomobil
– Emlak
– Diğer Ekonomi

 

haberkaos.com@gmail.com

Sosyal Medyada Haber Kaos