image

SAPHO Sendromu Nedir? Nedenleri, Belirtileri, Teşhisi, Tedavisi

0

SAPHO sendromu (Sinovit, Akne, Püstülozis, Hiperostoz ve Osteit kelimelerinin baş harflerinden oluşan kısaltma) esas olarak nötrofilik deri tutulumu ve kronik osteomiyelit birlikteliği ile karakterize otoinflamatuar bir hastalıktır.

Haber Merkezi / 1987 yılında Chamot ve arkadaşları tarafından tanımlanan SAPHO sendromu, genellikle 30-40 yaş arasında başlar, ancak ergenlikten yetişkinliğe kadar görülebilir. Hastalık, multifaktöriyel bir köken taşır ve otoinflamatuar bir spektrumun parçası olarak kabul edilir.

Nadir olsa da (tahmini prevalansı 1/10.000), tanısı zor olduğundan sıklıkla atlanır. Çocuklarda kronik rekürren multifokal osteomiyelit (CRMO) olarak ortaya çıkabilir. Hastalık genellikle benign seyreder, ancak semptomlar uzun sürebilir.

SAPHO Sendromunun Nedenleri:

SAPHO sendromunun kesin nedeni bilinmemektedir, ancak multifaktöriyel bir etiyolojiye sahiptir. Ana faktörler şunlardır:

Enfeksiyöz Tetikleyiciler: Cutibacterium acnes (eski adıyla Propionibacterium acnes) bakterisinin kemik biyopsilerinde izole edilmesiyle ilişkilendirilir; akne ile bağlantılıdır ve enfeksiyon benzeri bir yanıt tetikleyebilir.
Genetik ve İmmünolojik Faktörler: Ailevi vakalar rapor edilmiş olup, HLA-B27 antijeni pozitiflikte destekleyici rol oynar. İmmün disfonksiyon, proinflammatory sitokinler (örneğin TNF-α) ve otoimmün mekanizmaların rolü düşünülür.
Çevresel Faktörler: Yavaş büyüyen bakteriler veya çevresel tetikleyiciler (örneğin, travma) rol oynayabilir. Kalıtsal bir yatkınlık vardır, ancak tam genetik belirleyiciler tanımlanmamıştır.

SAPHO Sendromunun Belirtileri:

Belirtiler değişken olup, osteoartiküler ve dermatolojik tutulumla karakterizedir. Tipik semptomlar:

Osteoartiküler: Kemik ağrısı (osteit), eklem iltihabı (sinovit), hiperostoz (kemik kalınlaşması), sternoklavikular eklem tutulumu (klavikula ve sternumda ağrı), omurga ve uzun kemiklerde (tibia, femur) lezyonlar. Periferik artrit %92 oranında görülür.
Dermatolojik: Akne (özellikle göğüs ve sırt), palmoplantar pustuloz (avuç ve tabanlarda irin dolu kabarcıklar), psöriazis benzeri deri lezyonları.
Diğer: Yorgunluk, ateş, kilo kaybı, irritabilite. Semptomlar kronik ve rekürren olabilir; cilt bulguları her hastada olmayabilir.

SAPHO Sendromunun Teşhisi:

Tanısal kriterler (Benhamou kriterleri) klinik ve görüntüleme bulgularına dayanır. En az bir kriterin varlığı ve enfeksiyöz nedenlerin dışlanması gereklidir:

Klinik Muayene: Ağrı, şişlik, deri lezyonları.
Laboratuvar: Artmış ESR, CRP; HLA-B27 pozitifliği destekleyici. Kan kültürü negatif olmalıdır.
Görüntüleme: X-ray (osteoliz, skleroz, hiperostoz), CT/MRI (kemik iliği ödemi, periostal inflamasyon), kemik sintigrafisi (WBS) multifokal lezyonları gösterir.
Ayırıcı Tanı: Osteomiyelit, artrit, Langerhans hücreli histiyositoz, Ewing sarkomu, hipofosfatazi dışlanmalıdır. Biyopsi nadiren gereklidir.

SAPHO Sendromunun Tedavisi:

Standart bir tedavi protokolü yoktur; semptoma yönelik ve multimodal yaklaşımlar uygulanır:

İlk Çizgi: Non-steroid anti-inflamatuar ilaçlar (NSAID’ler, örneğin lornoksikam) ağrı ve inflamasyonu azaltır.
Antibiyotikler: Klindamisin gibi, C. acnes’e karşı 3-8 ay süreyle etkili olabilir.
İmmünomodülatörler: Sulfasalazin, metotreksat, kortikosteroidler (yerel veya sistemik). Biyolojik ajanlar (TNF inhibitörleri, örneğin infliximab) refrakter vakalarda kullanılır.
Bisfosfonatlar: Alendronat gibi, kemik semptomlarını iyileştirir ve çocuklarda ilk seçenek olabilir.
Diğer: Apremilast, tosilizumab (IL-6 inhibitörü) gibi yeni ajanlar umut vericidir. Fizyoterapi, yaşam tarzı değişiklikleri (düşük doz ilaç kullanımı) destekleyicidir.

Prognoz genellikle iyidir; erken tanı ile semptomlar kontrol altına alınabilir, ancak relapslar görülebilir.

Paylaşın

Sandifer Sendromu Nedir? Nedenleri, Belirtileri, Teşhisi, Tedavisi

0

Sandifer sendromu, gastroözofageal reflü ve bazı vakalarda hiatal herni ile birlikte görülen paroksismal distonik hareket bozukluğudur. Sandifer sendromu, patojenik varyantlar olarak da bilinen genetik mutasyonlardan kaynaklanır.

Haber Merkezi / Genetik mutasyonlar, ebeveynlerin çocuklarına aktarmasıyla kalıtsal olabilir veya hücreler bölünürken rastgele ortaya çıkabilir. Genetik mutasyonlar ayrıca kapılmış virüslerden, güneş ışığına maruz kalmaktan kaynaklanan UV radyasyonu gibi çevresel faktörlerden veya bunların herhangi bir kombinasyonundan da kaynaklanabilir.

Sandifer sendromu, bebeklerde ve küçük çocuklarda görülen nadir bir hareket bozukluğudur. Gastroözofageal reflü hastalığı (GERD) ile ilişkili olarak ortaya çıkar ve kas spazmları, anormal baş ve boyun hareketleri ile karakterizedir. Bu sendrom, 1964’te Dr. Paul Sandifer tarafından tanımlanmıştır ve genellikle 18-24 aylıkken kendiliğinden düzelir.

Nörolojik bir hastalık değildir; bebeklerin reflüye bağlı acıyı hafifletmek için geliştirdiği bir tepkidir. Epilepsi veya spazm gibi durumlarla karıştırılabilir, ancak erken teşhisle etkili bir şekilde yönetilebilir.

Sandifer Sendromunun Nedenleri:

Sandifer sendromunun tam nedeni bilinmemekle birlikte, ana tetikleyici gastroözofageal reflüdür (mide asidinin yemek borusuna kaçması). Bu durum, yemek borusunun altındaki sfinkter kasının gevşek olmasıyla ilişkilidir. Diğer olası nedenler şunlardır:

Hiatal herni (midenin diyaframdan yukarı kayması).
İnek sütü proteini alerjisi (bazı vakalarda süt ürünleri semptomları tetikleyebilir).
Yemek borusu iltihabı (özofajit).

Sandifer Sendromunun Belirtileri: Belirtiler genellikle beslenme sonrası ortaya çıkar ve 2-3 dakika sürer. Ana semptomlar:

Tortikollis: Başın yana eğilmesi ve çenenin karşı tarafa dönmesi.
Distoni: Anormal kas kasılmaları, sırtın geriye doğru kamburlaşması (opistotonus), boyun ve sırt spazmları.
Diğer belirtiler: Huzursuzluk, kusma, irritabilite, uyku bozuklukları, öksürük, beslenme güçlüğü, kilo alamama, apne (soluksuz kalma).

Bu hareketler epileptik nöbetlere benzerlik gösterse de, EEG ile ayırt edilebilir.

Sandifer Sendromunun Teşhisi:

Teşhis, klinik muayene ve tıbbi öyküye dayanır. Doktorlar şu adımları izler:

Fiziksel muayene: Anormal postürleri gözlemleme.
Reflü testleri: Üst gastrointestinal endoskopi, pH monitörizasyonu veya baryum yutma testi ile GERD doğrulanması.
Ayırıcı tanı: EEG (nöbetleri dışlamak için), MRG veya kan testleri (alerji için).
Challenge testi: İnek sütü alerjisi şüphesinde süt ürünlerini kesip yeniden vererek semptomları gözlemleme.

Erken teşhis önemlidir, çünkü gecikme beslenme sorunlarına yol açabilir.

Sandifer Sendromunun Tedavisi:

Tedavi, altta yatan reflüyü yönetmeye odaklanır ve sendrom genellikle kendiliğinden geçer. Yöntemler:

Yaşam tarzı değişiklikleri: Dik pozisyonda besleme, sık ve küçük porsiyonlar, emzirme sonrası bebekleri dik tutma.
Diyet modifikasyonları: Formülayı değiştirmek, inek sütünden kaçınma (alerji varsa), anti-reflü mama kullanımı.
İlaçlar: Antasitler, proton pompa inhibitörleri (PPI’lar, mide asidini azaltır), prokinetik ajanlar (mide boşalmasını hızlandırır).
Cerrahi: Nadiren, şiddetli hiatal herni için fundoplikasyon ameliyatı.

Semptomlar genellikle 1-2 yaşında azalır ve uzun vadeli komplikasyon bırakmaz. Aileye psikolojik destek verilmesi önerilir.

Sandifer sendromu iyi huylu bir durumdur, ancak semptomlar fark edildiğinde pediatriste danışmak şarttır.

Paylaşın

Anhedoni: Haz Duyma Yoksunluğu

0

Anhedoni, haz (zevk) duyma özelliğinin azalması veya yoksunluğudur. Başka bir ifadeyle, herhangi bir nedenden dolayı haz verici aktivitelerden keyif alamama durumu.

Haber Merkezi / Anhedoni, genellikle depresyon, şizofreni, anksiyete bozuklukları veya diğer ruhsal sağlık sorunlarının bir belirtisi olarak ortaya çıkabilir, ancak kendi başına da bir durum olarak değerlendirilebilir. Anhedoninin iki ana türü vardır:

Sosyal Anhedoni: Sosyal etkileşimlerden zevk alamama.
Fiziksel Anhedoni: Yemek, dokunma, cinsellik gibi fiziksel deneyimlerden keyif alamama.

Anhedoninin Nedenleri:

Nörolojik ve Biyolojik Faktörler:

Beyindeki ödül sistemini düzenleyen dopamin ve serotonin gibi nörotransmitterlerdeki dengesizlikler.
Beynin prefrontal korteks veya limbik sistem gibi bölgelerindeki işlev bozuklukları.

Psikiyatrik Bozukluklar:

Majör depresif bozukluk (en yaygın neden).
Şizofreni, bipolar bozukluk, post-travmatik stres bozukluğu (PTSD).
Madde bağımlılığı veya ilaçların yan etkileri.

Çevresel Faktörler:

Kronik stres, travma veya kayıp gibi yaşam olayları.
Sosyal izolasyon veya yalnızlık.

Fiziksel Sağlık Sorunları:

Parkinson hastalığı, demans veya kronik ağrı gibi durumlar.
Bazı ilaçlar (örn. antipsikotikler, antidepresanlar).

Anhedoninin Belirtileri:

Normalde zevkli olan aktivitelere (hobiler, müzik, yemek, sosyal etkinlikler) ilgi kaybı.
Duygusal tepkilerde azalma (örneğin, sevinçli anlarda gülümsememe).
Sosyal çekilme veya yalnızlığa eğilim.
Motivasyon eksikliği veya enerji düşüklüğü.
Cinsel istekte azalma.
Genel bir “hissetmeme” veya “boşluk” hissi.

Anhedoninin Teşhisi:

Klinik Görüşme: Hastanın belirtileri, tıbbi geçmişi ve yaşam olayları hakkında detaylı bilgi alınır.

Psikolojik Değerlendirme: Depresyon, anksiyete veya diğer ruhsal bozuklukların varlığını değerlendirmek için standart ölçekler (örn. Beck Depresyon Envanteri) kullanılabilir.

Anhedoni Ölçekleri: Snaith-Hamilton Zevk Ölçeği (SHAPS) gibi araçlarla anhedoni düzeyi ölçülür.

Tıbbi Testler: Nörolojik sorunlar veya hormonal dengesizlikler gibi fiziksel nedenleri dışlamak için kan testleri veya görüntüleme yöntemleri kullanılabilir.

Anhedoninin Tedavisi:

Psikoterapi:

Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT): Olumsuz düşünce kalıplarını değiştirmek ve zevk almayı yeniden öğrenmek için kullanılır.
Davranışsal Aktivasyon: Bireyin zevkli aktivitelere katılımını teşvik eder.
Kişilerarası Terapi: Sosyal ilişkileri güçlendirmeye odaklanır.

İlaç Tedavisi:

Antidepresanlar (SSRI’lar, SNRI’lar veya MAOI’ler) dopamin ve serotonin seviyelerini düzenlemek için kullanılabilir.
Dopamin agonistleri veya atipik antipsikotikler, özellikle şizofreni ile ilişkili anhedonide denenebilir.

Yaşam Tarzı Değişiklikleri:

Düzenli egzersiz, sağlıklı beslenme ve yeterli uyku, beyin kimyasını olumlu etkileyebilir.
Sosyal bağlantıların güçlendirilmesi ve stres yönetimi teknikleri (meditasyon, yoga).

Nöromodülasyon Teknikleri:

Transkraniyal Manyetik Stimülasyon (TMS) veya Derin Beyin Stimülasyonu gibi yöntemler, ağır vakalarda denenebilir.

Altta Yatan Durumların Tedavisi:

Eğer anhedoni, madde bağımlılığı veya başka bir sağlık sorunundan kaynaklanıyorsa, bu durumlar öncelikle ele alınmalıdır.

Paylaşın

“İçten Ölü” Hissetmenin Anlamı

0

“İçten ölü” hissetmek, genellikle kişinin duygusal, zihinsel veya ruhsal olarak tükenmiş, boş ya da hayattan kopmuş hissettiği bir durumu ifade etmektedir. Bu, yaşam enerjisinin eksikliği, motivasyon kaybı, duygusal uyuşukluk ya da amaçsızlık hissiyle ilişkilendirilebilir.

Haber Merkezi / Türkçe’de bu ifade, kişinin iç dünyasında bir donukluk, coşku ya da bağlılık eksikliği yaşadığını anlatmaktadır. Bu durumun nedenleri arasında depresyon, aşırı stres, travma, yalnızlık, tükenmişlik sendromu veya varoluşsal sorgulamalar yer alabilir.

Örneğin, kişi dışarıdan normal görünse de içsel olarak kendini “ölü” ya da “boş” hissedebilir, sanki yaşamın anlamını kaybetmiş gibi.

“İçten ölü” Hissetmenin Belirtileri:

“İçten ölü” hissetmenin belirtileri, kişinin duygusal, zihinsel ve fiziksel durumunda kendini gösterebilir. Bu durum genellikle depresyon, tükenmişlik veya varoluşsal krizle ilişkilendirilse de, her bireyde farklı şekillerde ortaya çıkabilir.

Duygusal Belirtiler:

Duygusal Uyuşukluk: Sevinç, üzüntü veya öfke gibi duyguları hissetmekte zorlanma, sanki duygular “donmuş” gibi.
Boşluk Hissi: İçsel bir eksiklik veya anlamsızlık duygusu, “neden yaşıyorum?” gibi sorgulamalar.
Motivasyon Kaybı: Daha önce keyif alınan aktivitelere ilgi duymama (anhedoni).
Umutsuzluk: Geleceğe dair olumlu bir bakış açısı geliştirememe, her şeyin anlamsız gelmesi.
Yalnızlık veya Kopukluk: İnsanlarla bağlantı kuramama, sosyal ortamlarda bile kendini yabancı hissetme.

Zihinsel Belirtiler:

Odaklanma Güçlüğü: Düşünceleri toparlayamama, karar vermede zorlanma veya zihinsel sis.
Aşırı Sorgulama: Hayatın anlamı, amaç veya varoluş üzerine yoğun ve çoğu zaman yorucu düşünceler.
Olumsuz Düşünce Döngüleri: Kendini suçlama, değersizlik hissi veya sürekli negatif iç diyalog.

Fiziksel Belirtiler:

Enerji Eksikliği: Sürekli yorgunluk, halsizlik veya fiziksel olarak ağır hissetme.
Uyku Problemleri: Uykusuzluk (insomnia) veya aşırı uyuma (hipersomni).
İştah Değişiklikleri: İştahsızlık veya aşırı yeme eğilimi.
Fiziksel Rahatsızlıklar: Nedensiz baş ağrıları, kas gerginliği veya genel bir fiziksel bitkinlik.

Davranışsal Belirtiler:

Sosyal Geri Çekilme: Arkadaşlardan, aileden veya sosyal etkinliklerden uzaklaşma.
Günlük İşlerde Aksama: İş, okul veya kişisel sorumluluklara ilgisizlik, erteleme.
Rutin Kaybı: Kendine bakımı (ör. kişisel hijyen, düzenli beslenme) ihmal etme.

Bağlamsal Örnekler:

Birisi “içten ölü” hissettiğini söylüyorsa, sabah yataktan kalkmakta zorlanabilir, hiçbir şeyden keyif almayabilir veya çevresindekilere karşı ilgisiz davranabilir.

İş yerinde veya okulda verimsizlik, sürekli bir “otomatik pilot” modunda olma hissi de sık görülür.

“İçten ölü” Hissetmenin Tedavisi:

“İçten ölü” hissetmenin tedavisi, bu durumun altında yatan nedenlere ve belirtilerin şiddetine bağlı olarak değişiklik gösterir. Bu his genellikle depresyon, tükenmişlik sendromu, anksiyete, travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) veya varoluşsal kriz gibi durumlarla ilişkilidir. Tedavi, profesyonel destek, yaşam tarzı değişiklikleri ve kişisel bakım yöntemlerini içerebilir.

Profesyonel Yardım:

Psikoterapi:

Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT): Olumsuz düşünce kalıplarını tanımlayıp değiştirmeye yardımcı olur. Boşluk hissi veya anlamsızlık duygularını anlamlandırmak için etkili olabilir.
Kişilerarası Terapi (IPT): Sosyal ilişkilerdeki sorunlara odaklanarak bağlantı kurma becerilerini geliştirir.
Varoluşsal Terapi: Hayatın anlamı ve amacı üzerine çalışarak bu hissin kökenine inebilir.
Psikodinamik Terapi: Geçmiş deneyimler ve bilinçdışı çatışmaların bugünkü hislere etkisini anlamaya yardımcı olur.

Psikiyatrik Destek:

Eğer belirtiler depresyon veya anksiyete ile bağlantılıysa, bir psikiyatrist antidepresan veya anksiyolitik ilaçlar önerebilir. İlaç tedavisi, terapiyle birlikte daha etkili olabilir. İlaç kullanımı mutlaka bir doktor gözetiminde olmalıdır.

Yaşam Tarzı Değişiklikleri:

Fiziksel Aktivite: Düzenli egzersiz (yürüyüş, yoga, koşu) endorfin salgısını artırarak ruh halini iyileştirebilir. Haftada 3-4 kez 30 dakikalık hafif egzersiz bile faydalı olabilir.
Sağlıklı Beslenme: Dengeli bir diyet (omega-3, B vitamini, magnezyum içeren gıdalar) zihinsel sağlığı destekler. Şeker ve işlenmiş gıdalardan uzak durmak önerilir.
Uyku Düzeni: Her gece 7-9 saat uyku hedeflenmeli. Uyku hijyeni (ör. ekran süresini azaltmak, sabit uyku saatleri) önemlidir.
Meditasyon ve Mindfulness: Farkındalık temelli pratikler, zihni sakinleştirir ve duygusal bağlantıyı güçlendirebilir.

Sosyal ve Duygusal Destek:

Sosyal Bağlantılar: Güvenilir bir arkadaş, aile üyesi veya destek grubuyla konuşmak yalnızlık hissini azaltabilir.
Hobi ve Aktiviteler: Daha önce keyif veren veya yeni bir hobi edinmek, yaşam enerjisini geri kazanmaya yardımcı olabilir (ör. resim, müzik, bahçe işleri).
Gönüllülük: Topluma katkıda bulunmak, amaç ve anlam duygusunu artırabilir.

Kendi Kendine Yardım Yöntemleri:

Duyguları İfade Etme: Günlük tutma, yazma veya sanat yoluyla duyguları dışa vurmak, içsel boşluk hissini anlamlandırmaya yardımcı olabilir.
Küçük Hedefler Belirleme: Günlük basit görevler (ör. bir kitap okumak, kısa bir yürüyüş) başarı hissi verebilir.
Doğayla Bağlantı: Doğa yürüyüşleri veya açık havada zaman geçirmek ruh halini iyileştirebilir.
Duygusal Tetikleyicileri Tanımlama: Bu hissin ne zaman veya hangi durumlarda yoğunlaştığını not etmek, altında yatan nedenleri anlamaya yardımcı olabilir.

Paylaşın

Varoluşsal Depresyonla Yaşamak

0

Varoluşsal depresyon, bireyin kendi varoluşu üzerine sorgulamalar sonucunda yaşadığı bir tür depresyondur. Durum, genellikle hayatta bir amaç eksikliği, anlamsızlık hissi veya varoluşsal krizlerle ilişkilendirilir.

Haber Merkezi / Bu durum, bireyin yaşamın değerini sorgulaması, ölüm korkusu, yalnızlık veya evrendeki yerini anlamlandırma zorluğu gibi felsefi ve psikolojik temalar etrafında yoğunlaşır.

Varoluşsal Depresyonun Nedenleri:

Hayatın Anlamına Dair Sorgulamalar: Kişinin yaşamın amacı veya kendi varoluşsal rolü hakkında yoğun düşüncelere dalması.
Büyük Yaşam Değişiklikleri: Ölüm, boşanma, iş kaybı, emeklilik gibi olaylar varoluşsal sorgulamaları tetikleyebilir.
Yalıtılmışlık ve Yalnızlık: Toplumsal veya kişisel bağlardan kopma hissi.
Felsefi veya Manevi Kriz: Dini inançların sorgulanması veya bir inanç sisteminin kaybı.

Kültürel ve Toplumsal Baskılar: Modern toplumun bireylerden başarı, statü veya maddi kazanç beklentisi, bazı kişilerde anlamsızlık hissi yaratabilir.
Psikolojik Yatkınlık: Daha önce depresyon veya anksiyete gibi ruhsal sorunlar yaşamış bireylerde varoluşsal depresyon riski artabilir.
Evrenin Sonsuzluğu ve Ölüm Korkusu: Evrendeki yerini veya ölümün kaçınılmazlığını düşünmek, bazı kişilerde varoluşsal kaygıyı tetikleyebilir.

Varoluşsal Depresyonun Belirtileri:

Hayatın anlamsız veya boş olduğu hissi
Motivasyon eksikliği ve günlük aktivitelere ilgisizlik
Derin bir yalnızlık veya izolasyon hissi
Ölüm, özgürlük, sorumluluk veya varoluşun anlamı üzerine takıntılı düşünceler
Umutsuzluk ve çaresizlik hissi
Kendine yabancılaşma veya kimlik bunalımı
Fiziksel belirtiler (uykusuzluk, iştahsızlık, yorgunluk) eşlik edebilir.

Varoluşsal Depresyonun Teşhisi:

Klinik Görüşme: Kişinin hissettiği anlamsızlık, varoluşsal sorgulamalar ve duygusal durum detaylı bir şekilde incelenir.
Psikolojik Değerlendirme: Depresyon, anksiyete veya diğer ruhsal bozukluklarla ilişkilendirilip ayrıştırılır.
Felsefi ve Manevi Yönelimlerin İncelenmesi: Kişinin inanç sistemleri, değerleri ve hayat görüşü teşhis sürecinde önemli bir rol oynar.

Teşhis, genellikle kişinin varoluşsal temalar etrafındaki duygusal ve zihinsel durumunun klinik depresyonla nasıl bir ilişkisi olduğunu anlamayı amaçlar.

Varoluşsal Depresyonun Tedavisi:

Varoluşsal Psikoterapi: Hayatın anlamı, özgürlük, ölüm ve sorumluluk gibi temaları ele alan bir terapi türüdür. Bireyin kendi değerlerini ve amaçlarını keşfetmesine yardımcı olur.
Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT): Olumsuz düşünce kalıplarını değiştirmek ve daha yapıcı bir bakış açısı geliştirmek için kullanılır.
Anlam Odaklı Terapi (Logoterapi): Viktor Frankl tarafından geliştirilen bu yaklaşım, kişinin hayatında anlam bulmasına odaklanır.
İlaç Tedavisi: Eğer varoluşsal depresyon, klinik depresyon veya anksiyete ile birlikte seyrediyorsa, antidepresanlar veya anksiyolitikler bir psikiyatrist tarafından reçete edilebilir.

Manevi ve Felsefi Destek: Dini veya manevi danışmanlık, kişinin inanç sistemlerini yeniden yapılandırmasına yardımcı olabilir.
Yaşam Tarzı Değişiklikleri: Meditasyon, mindfulness, egzersiz, sosyal bağları güçlendirme ve hobiler gibi aktiviteler, anlamsızlık hissini azaltabilir.
Destek Grupları: Benzer deneyimleri yaşayan insanlarla bağlantı kurmak, yalnızlık hissini hafifletebilir.
Kendi Kendine Yardım: Felsefi okumalar (örneğin, Sartre, Camus, Nietzsche), günlük tutma veya yaratıcı faaliyetler, bireyin varoluşsal sorgulamalarını anlamlandırmasına yardımcı olabilir.

Paylaşın

Cinsel Sadizme Daha Yakından Bakış

0

Cinsel sadizm, bir bireyin cinsel uyarılma veya tatmin elde etmek için başka bir kişiye fiziksel ya da psikolojik acı çektirme, aşağılama veya kontrol etme arzusuyla karakterize edilen bir durumdur.

Haber Merkezi / Psikiyatride ve psikolojide, bu durum genellikle parafili kategorisi altında ele alınır ve Cinsel Sadizm Bozukluğu olarak sınıflandırılmaktadır(DSM-5’e göre).

Ancak, cinsel sadizm her zaman bir bozukluk olarak tanımlanmaz; rızaya dayalı, güvenli ve kontrollü bir şekilde (örneğin, BDSM pratikleri) yaşandığında patolojik olmayabilir.

Cinsel Sadizm Bozukluğu, kişinin tekrarlayan ve yoğun bir şekilde, rıza dışı bir bireye acı çektirme, aşağılama veya kontrol etme yoluyla cinsel uyarılma yaşaması ve bu durumun kişisel ya da sosyal işlevselliği bozmasıyla tanımlanmaktadır.

Rızaya dayalı BDSM (Bondage, Discipline, Dominance, Submission, Sadism, Masochism) pratikleri, tarafların açık rızası ve sınırlarıyla gerçekleşir ve genellikle patolojik kabul edilmemektedir. Patolojik cinsel sadizm ise rıza dışı, zarar verici veya yasa dışı davranışları içermektedir.

Cinsel sadizm, güç, kontrol veya öfke gibi duyguların cinsel ifadeyle birleşmesiyle ilişkilendirilmektedir. Bazıları için bu, bilinçdışı çatışmaların veya geçmiş travmaların bir yansıması olabilir.

Cinsel sadizm terimi, Avusturyalı psikiyatrist Richard von Krafft-Ebing tarafından 1886 yılında yayımlanan Psychopathia Sexualis adlı eserinde popülerleşmiştir.

Krafft-Ebing, sadizmi, Marquis de Sade’ın yazılarından esinlenerek, cinsel haz için başkalarına acı çektirme eğilimi olarak tanımlamıştır. Bu dönemde sadizm, “sapkınlık” (perversion) olarak görülüyordu ve ahlaki yargılarla ele alınıyordu.

Sigmund Freud, sadizmi cinsel dürtülerin ve agresyonun birleşimi olarak açıklamıştır. Three Essays on the Theory of Sexuality (1905) adlı eserinde, sadizmin normal cinsel gelişimin bir parçası olabileceğini, ancak aşırı veya saplantılı hale geldiğinde patolojik olduğunu belirtmiştir.

Sigmund Freud, sadizmi masoşizmle bağlantılı bir ikilik olarak gördü ve her ikisini de ölüm dürtüsü (Thanatos) ile ilişkilendirmiştir.

1950’lerde ve 60’larda, sadizm psikiyatrik tanı sistemlerinde (örneğin, DSM’nin ilk versiyonları) bir cinsel sapma olarak sınıflandırılmıştır. Bu dönemde, cinsel sadizm genellikle ahlaki ve toplumsal normlarla değerlendirilmiştir.

1970’lerden itibaren, BDSM topluluklarının ortaya çıkışı ve cinsel özgürlük hareketleri, rızaya dayalı sadist pratiklerin patolojik olmaktan ziyade bir yaşam tarzı veya tercih olarak görülmesini teşvik etmiştir.

DSM-IV (1994) ve DSM-5 (2013), cinsel sadizmi bir bozukluk olarak tanımlarken, rızaya dayalı pratikleri patoloji kapsamından çıkarmıştır.

DSM-5, yalnızca rıza dışı veya zarar verici davranışları bozukluk olarak sınıflandırılır. Modern psikoloji, cinsel sadizmin nörobiyolojik ve psikolojik temellerini araştırmaktadır. Örneğin, dopamin ve ödül sistemleriyle bağlantılı olabileceği düşünülüyor.

Marquis de Sade’ın yazıları (18. yüzyıl), sadizmin kültürel ve edebi kökenlerini oluşturmaktadır. 20. yüzyılda popüler kültür (örneğin, filmler ve edebiyat), sadizmi hem patolojik hem de romantize edilmiş bir şekilde tasvir etmiştir.

Günümüzde, BDSM toplulukları ve cinsel özgürlük hareketleri, rızaya dayalı sadist pratiklerin normalleştirilmesine katkıda bulunmuştur.

Cinsel sadizm, çocukluk travmaları, güç dinamikleri veya bastırılmış öfkeyle ilişkilendirilebilir. Ancak, herkes için bu geçerli değildir; bazı bireyler için bu sadece bir cinsel tercih veya fantezidir.

Cinsel sadizm, özellikle rıza dışı durumlarda, genellikle damgalanır. Ancak, BDSM toplulukları, güvenli kelimeler ve rıza ilkeleriyle bu algıyı değiştirmeye çalışmaktadır.

Patolojik cinsel sadizmde, psikoterapi (örneğin, bilişsel-davranışsal terapi veya psikodinamik terapi) ve bazen ilaç tedavisi (örneğin, SSRI’lar) önerilebilir.

Paylaşın

Savunma Mekanizması Olarak “Projeksiyon”

0

Projeksiyon, psikolojide bir savunma mekanizması olarak, kişinin kendi istenmeyen duygu, düşünce veya özelliklerini kabul etmek yerine, bunları başka birine ya da bir şeye yansıtmasıdır.

Haber Merkezi / Bu mekanizma, bireyin bilinçdışı bir şekilde kendi içsel çatışmalarını veya hoşnutsuzluklarını dış dünyaya atfetmesiyle işler. Sigmund Freud ve psikanalitik kuram tarafından geliştirilen bu kavram, kişinin özsaygısını koruma ve kaygıyı azaltma çabası olarak görülür.

Projeksiyonun Özellikleri:

Bilinçdışı İşler: Kişi, yansıttığının genellikle farkında değildir.
Duygusal Koruma: Utanç, suçluluk veya öfke gibi rahatsız edici duyguları hafifletmek için kullanılır.

Örneğin, kendi öfkesini bastıran bir kişi, başka birinin “sinirli” olduğunu iddia edebilir. Sadakatsizlik düşüncesiyle mücadele eden biri, partnerini sadakatsizlikle suçlayabilir.

Psikolojik Etkileri:

Olumlu Yönleri: Kısa vadede kaygıyı azaltabilir ve kişinin kendini daha iyi hissetmesini sağlayabilir.
Olumsuz Yönleri: Gerçek duygularla yüzleşmeyi engeller, ilişkilerde çatışmalara yol açabilir ve kişisel gelişimi sınırlayabilir.

Örneğin, bir iş yerinde, kendi yetersizliklerinden korkan bir çalışan, meslektaşını sürekli “beceriksiz” olarak nitelendirirse, bu projeksiyonun bir göstergesi olabilir. Çalışan, kendi güvensizliklerini kabul etmek yerine, bu duyguyu başkasına yansıtır.

Projeksiyonla Başa Çıkma:

Farkındalık: Kendi duygularını ve davranışlarını gözlemlemek, projeksiyonun farkına varmayı sağlar.
Terapi: Psikoterapi (özellikle psikanalitik veya bilişsel-davranışsal terapi), projeksiyonun altında yatan nedenleri anlamaya yardımcı olabilir.
Duygusal Kabul: Kendi duygularını yargılamadan kabul etmek, projeksiyona olan ihtiyacı azaltabilir.

Projeksiyonun Tarihsel Gelişimi:

Projeksiyonun tarihsel gelişimi, psikanalitik teorinin doğuşuyla başlar ve zamanla farklı psikolojik yaklaşımlar içinde ele alınmıştır.

Freud ve Psikanalizin Temelleri

Projeksiyon, Freud’un psikanalitik teorisinde savunma mekanizmalarından biri olarak ilk kez tanımlanmıştır. Freud, 1890’larda projeksiyonu, kişinin bilinçdışı çatışmalarını veya istenmeyen dürtülerini dış dünyaya yansıtması olarak açıklamıştır.

Özellikle 1894 tarihli The Neuro-Psychoses of Defence adlı çalışmasında, paranoid düşüncelerin projeksiyon mekanizmasından kaynaklandığını öne sürmüştür. Örneğin, kendi yasak arzularını bastıran bir kişi, bu arzuları başkalarına atfeder.

Anna Freud: Sigmund Freud’un kızı Anna Freud, 1936’da yayımladığı The Ego and the Mechanisms of Defence adlı eserinde projeksiyonu daha sistematik bir şekilde ele almış ve savunma mekanizmalarının ego’nun kaygıyla başa çıkma yöntemleri olduğunu vurgulamıştır.

Carl Gustav Jung, projeksiyonu sadece bireysel değil, kolektif bilinçdışıyla ilişkilendirerek genişletmiştir. Jung’a göre, bireyler kendi “gölge” yönlerini (kabul edilemeyen özelliklerini) başkalarına yansıtmaktadır. Ayrıca, arketiplerle bağlantılı olarak projeksiyonun mitolojik ve kültürel boyutlarını incelemiştir.

1940’larda Melanie Klein, projeksiyonu bebeklik dönemindeki nesne ilişkilerine bağlamıştır. Özellikle “paranoid-şizoid pozisyon”da, bebeğin içsel kaygılarını dış nesnelere (örneğin anneye) yansıttığını savunmuştur. Klein, projeksiyonu içsel çatışmaların dışa vurumu olarak detaylandırmıştır.

1950’ler ve 60’larda, projeksiyon psikodinamik terapilerde önemli bir kavram olarak kalmıştır. Terapistler, hastaların yansıtma eğilimlerini analiz ederek bilinçdışı çatışmaları anlamaya çalışmışlardır.

1960’lardan itibaren bilişsel psikoloji, projeksiyonu daha az bilinçdışı bir süreç olarak ele alınmıştır. Aaron Beck gibi bilişsel terapistler, projeksiyonu bilişsel çarpıtmaların bir türü olarak görmüştür; örneğin, kişinin kendi olumsuz inançlarını başkalarına atfetmesi.

20. yüzyılın sonlarında sosyal psikologlar, projeksiyonu sosyal algı ve önyargılar bağlamında incelemişlerdir. Örneğin, “sosyal projeksiyon” kavramı, bireylerin kendi inanç veya duygularını bir gruba genelleme eğilimini ifade etmektedir.

21. yüzyılda, nörobilim, projeksiyonun beyindeki mekanizmalarını araştırmaya başlamıştır. Özellikle ayna nöronlar ve empatiyle ilgili beyin bölgeleri, projeksiyonun nasıl işlediği konusunda ipuçları sunmaktadır. Örneğin, kendi duygularını başkalarına yansıtma, duygusal aynalama süreçleriyle ilişkilendiriliyor.

Projeksiyon, sadece bireysel değil, toplumsal düzeyde de ele alınmıştır. Örneğin, ırkçılık veya önyargı gibi toplumsal sorunlarda, gruplar kendi korkularını veya olumsuz özelliklerini başka gruplara yansıtabilir (örneğin, günah keçisi yaratma).

Paylaşın

Bademcik Taşları: Nedenleri, Belirtileri, Tedavisi

0

Bağışıklık sisteminin hayati bir parçası olan bademcikler, ağız yoluyla vücuda giren bakterileri filtreleyen ve genellikle soğuk algınlığı, öksürük veya boğaz enfeksiyonu gibi çeşitli bakteriyel veya viral enfeksiyonlardan etkilenirler.

Haber Merkezi / Bademcik taşları, bademciklerde oluşan sert, kireçlenmiş tortulardır. Bademcik taşları (tıbbi terminolojide boğaz taşı veya bademcik iltihabı olarak da adlandırılırlar), bir kum tanesinden bir üzüm tanesine kadar büyük veya küçük olabilirler.

Bademcik Taşlarının Belirtileri:

Bademcik taşlarının belirtileri kişiden kişiye değişebilir ve bazen hiç belirti görülmeyebilir. Yaygın belirtiler şunlardır:

Ağız Kokusu (Halitozis): Bademcik taşlarının en yaygın belirtisi, kötü ağız kokusudur. Taşlar bakteri ve kalıntılar içerdiği için kötü kokuya neden olur.
Boğazda Yabancı Cisim Hissi: Boğazda bir şey takılmış gibi hissetme veya rahatsızlık.
Yutma Güçlüğü: Büyük taşlar yutkunmayı zorlaştırabilir.
Boğaz Ağrısı: Taşlar bademcikleri tahriş ederek hafif ağrıya neden olabilir.
Bademciklerde Beyaz Lekeler: Bademcik yüzeyinde beyaz veya sarımsı sert noktalar/kitleler görünebilir.
Kulak Ağrısı: Bademcik taşları, sinir yolları nedeniyle kulakta yansıyan ağrıya yol açabilir.
Bademcik Şişmesi: Nadiren, taşlar bademciklerde şişlik veya iltihaba neden olabilir.

Bademcik Taşlarının Nedenleri:

Bademcik taşları, bademcik kriptlerinde biriken maddelerin sertleşmesiyle oluşur. Başlıca nedenler:

Gıda Artıkları: Yiyecek parçacıkları bademcik çukurlarında birikebilir.
Bakteri ve Mukus: Ölü hücreler, tükürük, mukus ve bakteriler kriptlerde birikir.
Kötü Ağız Hijyeni: Yetersiz ağız ve diş bakımı, taş oluşumunu teşvik edebilir.
Kronik Bademcik İltihabı: Tekrarlayan tonsillit, kriptlerde kalıntı birikimini artırabilir.
Bademcik Yapısı: Büyük veya derin kriptlere sahip bademcikler taş oluşumuna daha yatkındır.
Kalsiyum Birikimi: Salya ve diğer salgılardaki kalsiyum, taşların sertleşmesine neden olur.

Bademcik Taşlarının Tedavisi:

Bademcik taşlarının tedavisi, semptomların şiddetine ve taşların büyüklüğüne bağlıdır. Çoğu durumda evde uygulanabilecek yöntemler yeterlidir, ancak ciddi durumlarda tıbbi müdahale gerekebilir.

Evde Tedavi:

Ağız Hijyeni: Düzenli diş fırçalama, diş ipi kullanımı ve ağız gargarası (tuzlu su veya antiseptik gargara) ile taş oluşumu azaltılabilir.
Tuzlu Suyla Gargara: Ilık tuzlu suyla gargara yapmak, küçük taşları yerinden çıkarabilir ve boğazı rahatlatır.
Manuel Çıkarma: Temiz bir pamuklu çubuk veya parmakla küçük taşlar nazikçe çıkarılabilir. Ancak bu işlem dikkatli yapılmalı, bademciklere zarar verilmemelidir.
Bol Su İçme: Hidratasyon, kalıntı birikimini azaltabilir.

Tıbbi Tedavi:

Doktor Müdahalesi: Büyük veya çıkarması zor taşlar için bir kulak burun boğaz (KBB) uzmanı taşları çıkarabilir.
Antibiyotikler: Eğer taşlar enfeksiyona neden oluyorsa, doktor antibiyotik reçete edebilir. Ancak bu, uzun vadeli bir çözüm değildir.
Lazer Kriptoliz: Bademcik kriptlerini düzleştirerek taş oluşumunu önlemek için lazer tedavisi uygulanabilir.
Tonsillektomi (Bademcik Ameliyatı): Kronik ve ciddi bademcik taşı sorunlarında, bademciklerin cerrahi olarak alınması düşünülebilir. Bu, genellikle son çare olarak tercih edilir.

Paylaşın

Tehlikeli Baş Ağrısının 10 Belirtisi

0

Çoğu baş ağrısı zararlı veya tehlikeli değildir. Araştırmalar, baş ağrılarının yaklaşık yüzde 10’unun ciddi bir sağlık sorununun belirtisi olduğunu ve acil müdahale gerektirdiğini ortaya koymaktadır.

Haber Merkezi / Peki, sıradan bir baş ağrısı ile tehlikeli baş ağrısı arasındaki fark nasıl anlaşılır?

İşte, tehlikeli baş ağrılarının yaygın belirtileri:

Ani ve Şiddetli Baş Ağrısı: “Hayatınızın en kötü baş ağrısı” olarak tanımlanan, aniden ortaya çıkan ve çok şiddetli olan ağrı (örneğin, beyin anevrizması veya kanaması belirtisi olabilir).

Bilinç Değişiklikleri: Bilinç bulanıklığı, kafa karışıklığı, uyuşukluk veya bayılma.

Nörolojik Belirtiler:

Görme kaybı, çift görme veya bulanık görme.
Konuşma güçlüğü veya peltek konuşma.
Kol veya bacaklarda uyuşma, karıncalanma veya güçsüzlük.
Yürüme veya denge sorunları.

Ateş ve Boyun Sertliği: Yüksek ateş, boyun tutulması veya ışığa hassasiyet (menenjit veya ensefalit belirtisi olabilir).

Nöbet Geçirme: Daha önce nöbet geçirmemiş birinde baş ağrısıyla birlikte nöbet görülmesi.

Bulantı ve Kusma: Şiddetli baş ağrısına eşlik eden kontrol edilemeyen kusma.

Tek Taraflı Belirtiler: Vücudun bir tarafında zayıflık veya uyuşma (inme belirtisi olabilir).

Travma Sonrası Baş Ağrısı: Kafa travması sonrası başlayan veya kötüleşen baş ağrısı (beyin sarsıntısı veya iç kanama belirtisi olabilir).

Giderek Kötüleşen Ağrı: Günler veya haftalar içinde artan, sürekli kötüleşen baş ağrısı (tümör veya kronik subdural hematom gibi durumlar).

Uyanma ile Baş Ağrısı: Sabahları daha kötü olan veya uykudan uyandıran baş ağrısı (beyin tümörü veya yüksek kafa içi basıncı belirtisi olabilir).

Paylaşın

Gelişimsel Dil Bozukluğu Nedir Ve Nasıl Teşhis Edilir?

0

Gelişimsel Dil Bozukluğu, çocukların dil becerilerinin yaşlarına uygun olarak gelişmemesi durumudur. Bu bozukluk, konuşma, anlama, kelime dağarcığı, dilbilgisi veya sosyal iletişim gibi dilin çeşitli alanlarında zorluklarla kendini gösterebilir.

Haber Merkezi / Gelişimsel Dil Bozukluğu (Developmental Language Disorder – DLD), zihinsel engel, işitme kaybı, otizm spektrum bozukluğu veya diğer nörolojik durumlarla açıklanamayan, spesifik bir dil gelişim problemidir. Genellikle çocukluk döneminde fark edilir ve yaşam boyu etkileri olabilir, ancak uygun müdahalelerle yönetilebilir.

Gelişimsel Dil Bozukluğunun Özellikleri:

Alıcı Dil Sorunları: Dilin anlaşılmasında zorluk (örneğin, talimatları takip edememe).

İfade Edici Dil Sorunları: Düşünceleri kelimelerle ifade etmede zorluk (örneğin, sınırlı kelime dağarcığı, cümle kuramama).

Sosyal İletişim Zorlukları: Karşılıklı konuşmalarda sorun, uygun sırayı alamama veya bağlama uygun olmayan yanıtlar.

Yaşa Göre Gecikme: Çocuğun dil becerilerinin, aynı yaştaki akranlarına göre belirgin şekilde geri kalması.

DLD, genellikle 2-7 yaş arasında fark edilir, ancak belirtiler daha erken veya geç ortaya çıkabilir. Bozukluk, erkeklerde kızlara göre biraz daha sık görülür ve genetik faktörlerle ilişkilendirilebilir.

Gelişimsel Dil Bozukluğunun Teşhis Süreci:

Gelişimsel dil bozukluğunun teşhisi, multidisipliner bir yaklaşım gerektirir ve genellikle şu adımları içerir:

Ebeveyn ve Öğretmen Görüşleri:

Çocuğun dil gelişimi hakkında ebeveynlerden ve öğretmenlerden detaylı bilgi alınır. Günlük iletişimde karşılaşılan zorluklar, çocuğun sosyal etkileşimleri ve dil kullanımı gözlemlenir.
Örneğin, çocuğun kelime hazinesi, cümle kurma becerisi veya talimatları anlama kapasitesi sorgulanır.

Dil ve Konuşma Değerlendirmesi:

Uzmanlar, çocuğun dil becerilerini değerlendirmek için standart testler uygular. Bu testler, alıcı ve ifade edici dil becerilerini, kelime dağarcığını, dilbilgisini ve pragmatik becerileri (sosyal dil kullanımı) ölçer.

Türkçe için TEDİL (Türkçe Erken Dil Gelişim Testi) gibi araçlar veya uluslararası standart testler (örn. CELF – Clinical Evaluation of Language Fundamentals). Çocuğun spontan konuşması, hikaye anlatımı veya oyun sırasındaki iletişimi gözlemlenir.

İşitme Testi:

Dil sorunlarının işitme kaybından kaynaklanmadığından emin olmak için odyolojik değerlendirme yapılır. İşitme kaybı, dil gecikmelerine neden olabileceği için bu adım kritiktir.

Nörolojik ve Psikolojik Değerlendirme:

DLD, otizm spektrum bozukluğu, zihinsel engel veya diğer nörolojik durumlarla karışabilir. Bu nedenle, bir çocuk psikiyatristi veya nörolog tarafından genel bilişsel ve nörolojik değerlendirme yapılır. Bilişsel becerileri ölçmek için WISC-R gibi testler kullanılabilir.

Gelişimsel Tarih ve Tıbbi Öykü:

Çocuğun doğum öncesi, doğum sırası ve sonrası tıbbi geçmişi incelenir (örneğin, erken doğum, genetik hastalıklar). Ailede dil bozukluğu veya öğrenme güçlüğü öyküsü olup olmadığı araştırılır.

Farklı Tanıların Ayrımı:

DLD, kekemelik, otizm, işitme kaybı veya spesifik öğrenme güçlüğü (disleksi gibi) ile karıştırılabilir. Teşhis, diğer olası nedenlerin dışlanmasıyla kesinleşir. Örneğin, otizmde sosyal iletişim sorunları daha belirgindir, ancak DLD’de temel sorun dil becerilerindedir.

Teşhis Kriterleri:

Çocuğun dil becerileri, yaşına uygun normlardan belirgin şekilde düşük olmalıdır.
Dil sorunları, işitme kaybı, nörolojik bozukluklar veya çevresel yetersizliklerle açıklanamaz.
Sorunlar, çocuğun sosyal, akademik veya günlük yaşamını olumsuz etkiler.
Genellikle 4-5 yaşından itibaren teşhis daha net konur, çünkü bu dönemde dil gelişimi daha belirgin hale gelir.

Zorluklar ve Dikkat Edilmesi Gerekenler:

Erken Tanı: Erken teşhis, müdahalenin etkinliğini artırır. Ancak, bazı çocuklar konuşmaya geç başlayabilir ve bu durum DLD ile karışabilir (“geç konuşanlar” – late talkers).

Kültürel ve Dil Farklılıkları: Türkçe gibi dillerde, standart testlerin sınırlılığı nedeniyle teşhis süreci zorlaşabilir. Çocuğun dil ortamı (örneğin, çok dilli bir aile) dikkate alınmalıdır.

Eşlik Eden Durumlar: DLD’li çocukların bazılarında dikkat eksikliği, davranış sorunları veya motor beceri problemleri de görülebilir.

Tedavi ve Müdahale:

Teşhis sonrası, dil ve konuşma terapisi temel yaklaşımdır:

Bireysel Terapi: Çocuğun ihtiyaçlarına özel dil becerilerini geliştiren egzersizler.
Aile Eğitimi: Ebeveynlere, evde dil gelişimini destekleme stratejileri öğretilir.
Okul Desteği: Eğitim ortamında bireyselleştirilmiş eğitim planları (BEP) uygulanabilir.

Erken müdahale, özellikle okul öncesi dönemde, çocuğun akademik ve sosyal başarısını artırabilir.

Paylaşın

KÜNYE

MESAJ

– Borsa ve Döviz
– Finans
– Enerji
– Otomobil
– Emlak
– Diğer Ekonomi

 

haberkaos.com@gmail.com

Sosyal Medyada Haber Kaos