25 Ağustos 1943 yılında İstanbul’un Beşiktaş İlçesi’nde dünyaya gelen Sevinç Çokum, Büyük Esma Sultan İlkokulu, Beşiktaş Ortaokulu ve Lisesi, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türkoloji Bölümü (1970) mezunudur.
Yedi yıl klasik Batı müziği dalında özel keman dersleri alarak Türk ve değişik ülkelerin temsilcilerinden oluşan A. Kavafyan yönetimindeki İstanbul Amatör Senfoni Orkestrasında ikinci kemanlarda çaldı, konserlere katıldı. 1970-73 arası Özel Anadolu Lisesi edebiyat öğretmenliğinin yanı sıra Türk Edebiyatı dergisinin yazı işleri müdürlüğünü yaptı. Kültür Bakanlığı Halk ve Çocuk Yayınları Komisyonu üyeliğinde bulundu.
1981-85 yılları arasında eşi Rıfat İzzet Çokum’la kurdukları Cönk Yayınlarını yönetti. 1990-2001 yılları arasında Türkiye gazetesinde iki tefrika roman, deneme, inceleme ve gezi yazıları yazdı. Nisan 2003’ten itibaren Halka ve Olaylara Tercüman gazetesine haftada iki gün yazdı; 2004 yılından itibaren Burç FM’de haftalık “Tanzimat’tan Günümüze Türk Hikâyesi” adlı bir programda hikâye seslendirip yorumladı. Türk Edebiyatı Vakfı (kurucu), Türkiye Gazeteciler Cemiyeti üyesidir.
“Bir Eski Sokak Sesi” adlı ilk hikâyesi, Hisar dergisinde (Şubat, 1972) çıkmıştı. Aynı yıl Ahmet Nadir Caner’in yönettiği Başkent gazetesinde birkaç şiiri neşredildi. Daha sonra Hisar, Töre, Türk Edebiyatı, Kaynaklar, Yeni Düşünce ve Türkiye’de yazdı. 1976’da Çarmıha Gerilen İsa ve Bir Geminin Getirdikleri adlı hikâyeleri Almancaya; 1991’de Denizin Dalgaları Saçların adlı hikâyesi ve 1992’de Bizim Diyar adlı romanı Azerbaycan Türkçesine; 1993’te Güneşin Son Saatleri adlı hikâyesi Özbekçeye; 1994’te Rozalya Ana adlı hikâyesi Tatarcaya çevrilerek bu dillerde yayımlandı. Hikâyelerinin bir bölümü diğer Türk Cumhuriyetlerinin Kazan Odları, Türkistan, Edebiyat ve İnce Sanat, Azerbaycan Gençleri, Azerbaycan Muallimi gibi dergi ve gazetelerinde yayımlanmıştır.
Makina (1976) adlı hikâye kitabıyla Türkiye Millî Kültür Vakfı Hikâye Armağanını; ilk romanı olan Zor ile (1977), Dündar Taşer Roman Armağanı Ödülünü; 1982 Kayseri Sanatçılar Derneği Hikâye Armağanını, Hilâl Görününce (1984) romanıyla 1984 Türkiye Millî Kültür Vakfı Jüri Özel Ödülü ve Türkiye Yazarlar Birliği Yılın Romancısı Ödülünü (1985), Rozalya Ana adlı kitabıyla TYB Yılın Hikâyecisi Ödülünü (1993), Karaman 723. Türk Dil Bayramı Türkçeyi En İyi Kullanan Yazar-Dil Armağanını (2000), Hevenk-Kayıp İstanbul kitabıyla anlatı dalında Türkiye Yazarlar Birliği (2003) Ödülü aldı.
Yazarın ayrıca radyofonik oyunları ve senaryoları vardır. Bulgaristan’da Türklere yapılan zulmü anlattığı Yeniden Doğmak ve Beyaz Sessiz Bir Zambak adlı senaryoları televizyona uyarlandı. Yeniden Doğmak senaryosuyla 1988’de Ankara Gazeteciler Cemiyetinin Senaryo Armağanını kazandı. Kendisine Ankara Gazeteciler Cemiyeti tarafından Basın Şeref Belgesi verildi.
İlk kitabıyla insan sevgisi çizgisinde yerini belirleyen Sevinç Çokum, zamanla insanın iç derinlikleriyle toplum arasındaki ilintileri, tarih perspektifi içerisinde ulus olmaya özgü değer bağlılıklarını da eserlerine kattı. Ancak Gece Kuşu Uzun Öter adlı hikâye kitabından sonra ve özellikle Gece Rüzgarları adlı romanının yazılışında, kendisiyle bir iç hesaplaşmaya girişerek, içtenliği savunup, ideolojik bağımlılıkları reddederek, insana, zaafları, erdemleri ve ruh derinlikleri boyutlarında yaklaşmanın, doğru olacağı fikrini benimsedi.
Sevinç Çokum’un eserleri: Hikaye: Eğik Ağaçlar (1972 Hikaye), Bölüşmek (1974 Hikaye), Makina (1976 Hikaye), Derin Yara (1984 Hikaye), Onlardan Kalan (1987 Hikaye), Onlardan Kalan (1993 Hikaye), Rozalya Ana (1995 Hikaye), Bir Eski Sokak Sesi (1996 Hikaye), Evlerinin Önü (1997 Hikaye),
Beyaz Bir Kıyı (1998 Hikaye), Gece Kuşu Uzun Öter (2001 Hikaye), Zor (1977 Roman), Hilâl Görününce (1993 Roman), Karanlığa Direnen Yıldız (1996 Roman), Bizim Diyar (1996 Roman), Çırpıntılar (1996 Roman), Ağustos Başağı (1996 Roman), Deli Zamanlar (2000 Roman)
Gülyüzlüm (2003 Roman), Gece Rüzgarları (2004 Roman), Tren Burdan Geçmiyor (2007 Roman), Beyaz Sessiz Bir Zambak (1987 Senaryo), Yeniden Doğmak (1987 Senaryo).
