1960 yılında İstanbul’da dünyaya gelen Kemal Kale, 1989 yılında İstanbul’da hayatını kaybetti. Yaşamının ilk on dokuz yılını Rize’de geçirdi. Sonra ailesiyle İstanbul’a göç etti.
Haber Merkezi / 1971 yılında ilkokulun dördüncü sınıfındayken yürüme yetisini yitirdi ve okulu bıraktı. Çocukluk yaşlarından itibaren şiir yazdı. Şiirleri Gösteri, Milliyet Sanat, Yazko / Edebiyat, Temmuz, Kıyı, Zeytin Ülkesinde Sanat, Karşı, Eylül, Parantez (Almanya), Kültür / Sanat (KKTC) ve Cumhuriyet Dergi’de yayımlandı.
Eserleri;
Adım Kalabalıktır
Yaşlanmayan İklimlere
“Ayaktaysam”
Eğer özlememişsem ölümü
Betonun üzerine sermeliyim kilimi
Eğer yüzüm yere bakmıyorsa
Koklamalıyım gülümü
Eğer antenlere konup uçmuşsa bir karga
Hafifçe çiğnemeliyim yolumu
Eğer Jose Felciano’yla konuşuyorsa kalbim
Sevmeliyim bacaklarımı
Eğer Bob Dylan’a şükrediyorsa ellerim
Nilüferler üstünde bulun benim ölümü
Eğer özlememişsem ölümü
Gecenin kucağına bırakmalıyım hüznümü
“Ölüğüm gün”
Ben öldüğüm gün
Yeşil bir elbise giy.
Bir daha görmeden yüzümü, ellerimi
Kırlarda dolaş, şarkı söyle
Ağla, gözyaşın çimen beslesin
Ulu bir ağacın dalına as resmimi
Ben öldüğüm gün
Güzel insanlarla konuş
Deniz kenarında otur, bir sigara iç
Dalgalarla dertleş.
Gözlerinin rengiyle boyansın baktıkların
Ama karaların uzağından geç
“İş kazasıyla yetim kalan bir bebenin”
Yangına biz ne yaptık ki
Alıp gitti memelerini benden
Sıcak alnımı sıcak koynundan?…
Soğukluk verdi alnıma, karnıma
Senden sonra anne
Hayalin emzirdi, ben gece ağlarken
Sabahleyin ağzımın kenarında
Sütünün izlerini gördü ninem
Biberonlar hiç benzemiyor memelerine anne
O mutlu pembelik yayılmaz oldu artık
Güvenli yanaklarıma
Yüreğim artık bilmem kaç aylık değil
Ninemin gözlerinden daha yaşlı
