The post Basit Bir Değişiklik “Bunama” Riskini Yüzde 15 Azaltabilir first appeared on Haber Kaos.

Haber Merkezi / Araştırma, 15 Nisan’da Heart dergisinde yayınlandı.

İskoçya’daki Glasgow Üniversitesi’nden araştırmanın yazarı Dr. Jill Pell, “Fiziksel olarak aktif olmanın kalp ritmi anormallikleri ve diğer kalp hastalığı türlerine yakalanma riskinizi azalttığını biliyorduk” diyor ve ekliyor:

“Yavaşça yürümek, tüm günü hareketsiz geçirmekten yine de daha iyidir, ancak bu yeni araştırma daha hızlı yürümenin ek koruma sağladığını gösterdi.”

Günlük adım sayısını artırmak (2.200’ün üzerinde) halihazırda daha düşük kardiyovasküler hastalık ve ölüm riskiyle ilişkilendiriliyor.

Araştırma için, yürüme hızlarını takip etmek için ivmeölçer takan yaklaşık 82 bin kişi de dahil olmak üzere yaklaşık 421 bin kişinin verileri toplandı.

Katılımcıların yaklaşık yüzde 41’i hızlı yürüyüş temposuna, yüzde 53’ü ortalama yürüyüş temposuna ve yüzde 6’dan biraz fazlası ise yavaş yürüyüş temposuna sahipti.

Araştırmanın sonuçları, hızlı veya ortalama bir tempoda yürümenin kalp ritmi sorunları yaşama riskini sırasıyla yüzde 43 ve yüzde 35 oranında azalttığını gösteriyor.

Sonuçlar, hızlı veya ortalama bir tempoda yürüyen kişilerin felç riskini artıran kalp ritmi rahatsızlığı olan atriyal fibrilasyona yakalanma riskini sırasıyla yüzde 46 ve yüzde 38 daha düşük olduğunu gösteriyor.

Araştırmada yer alan bilim insanları, yürüyüş hızı ile kalp ritmi sorunları arasındaki bağlantının yaklaşık yüzde 36’sının iltihap ve metabolizmadan etkilendiğini tahmin ediyor.

The post Araştırma: Tempolu Yürüyüş Kalp Ritmi Bozuklukları Riskini Azaltabilir first appeared on Haber Kaos.

Haber Merkezi / Su, Dünya yüzeyinin yüzde 70’ini oluşturuyor olabilir; ancak bilim insanları uzun zamandır suyun kökenini gri bir alan olarak görüyor ve gezegenimizdeki suyun ilk ne zaman ortaya çıktığını merak ediyorlardı.

Portsmouth Üniversitesi’nden İngiliz bilim insanlarının yaptığı ve Nature Astronomy dergisinde yayımlanan araştırmada, suyun büyük olasılıkla Büyük Patlama’dan sonraki 50 milyon ile bir milyar yıl arasındaki “kozmik şafak” adı verilen dönemde oluştuğu belirtildi.

Araştırmada yer alan bilim insanları, suyun evrendeki süpernova patlamalarının kalıntılarında, Büyük Patlama’dan yaklaşık 100 ila 200 milyon yıl sonra ortaya çıktığını söylüyorlar. Bu, suyun kökenine ilişkin daha önce yapılan araştırmalardaki dönemlerin milyarlarca yıl daha öncesini işaret ediyor.

Bilim insanları, evrendeki ilk yıldızların ölüp süpernovalara dönüşmesiyle suyun nasıl oluştuğunu haritalamak için bilgisayar simülasyonları kullandılar.

Araştırmada yer alan bilim insanları şunları söylediler: “Büyük Patlama’dan 100 ile 200 milyon yıl sonra evrende yaşam için temel bir bileşenin zaten mevcut olduğunu ortaya koymanın yanı sıra, simülasyonlarımız suyun muhtemelen ilk galaksilerin temel bir bileşeni olduğunu gösteriyor.”

Bilim insanları, süpernovaların davranışlarını taklit ederek yaptıkları araştırmanın, suyun bizimki gibi yaşanabilir gezegenlere nasıl ulaşmış olabileceğini ve evrenin ilk galaksilerinden önce var olmuş olabileceğini gösterdiğini söylüyor.

Hidrojen, Büyük Patlama’dan sadece birkaç dakika sonra, aşırı ısınmış parçacıkların soğuyup atomlara dönüşmesiyle oluşan helyum ve lityumla birlikte ortaya çıktı.

The post Bilim İnsanları Suyun Kökenini Keşfetti first appeared on Haber Kaos.

Haber Merkezi / Araştırma alanları, dengeyi algılayan organlar, görme, labirent ve beyin arasındaki karmaşık etkileşimleri içerir.

Yaş ve denge

Araştırmacılar, ileri yaşın normal dengeyi ne kadar etkilediğine bakıyorlar. Daha uzun yaşam beklentisi nedeniyle yaşlı nüfusun artmasıyla birlikte bu araştırma alanları önem kazanmaktadır.

Yaşlılar, bozulmuş hareket kabiliyeti, motor koordinasyon eksikliği ve bağımsız bir yaşam sürdürememe nedeniyle bozulmuş yaşam kalitesinden muzdariptir.

Görme ve denge bozuklukları

Görme ve denge bozuklukları arasındaki ilişki de önemli bir araştırma alanıdır. Araştırmacılar, denge organlarını, gözleri ve beyni birbirine bağlayan göz ve sinirlerdeki hastalık ve yaralanmaları inceliyorlar. Araştırmacılar, dengeyi etkileyebilecek göz hareketlerini ve duruş değişikliklerini inceliyorlar.

İç kulağın patolojik hastalıkları ve denge bozuklukları

İç kulağın patolojik hastalıkları ve kulak enfeksiyonlarının ve menenjit ve ensefalit gibi beyin enfeksiyonlarının uzun vadeli sonuçları da bir araştırma alanıdır.

Bazı hastalık ve rahatsızlıklarda kulak problemlerinin genetik nedenleri ve buna bağlı denge sorunları tüm dünyada geniş çapta araştırılmaktadır.

Denge bozukluklarının tedavileri

Araştırmanın diğer kısmı, denge bozukluklarının tedavisine odaklanmaktadır. Ayrıca, vestibüler sistemin kan basıncını modüle etmede önemli bir rol oynadığını gösteren çalışmalar vardır. Bu, ortostatik hipotansiyon olarak adlandırılan duruşla ilgili kan basıncı düşüşünün yönetiminde yardımcı olabilir.

Ortostatik hipotansiyon, bir kişinin pozisyonunu oturmaktan ayakta durmaya veya yatmadan oturmaya değiştirmesi durumunda kan basıncının ani düşmesini ifade eder. Bu ciddi baş dönmesi ve denge sorunlarına yol açar.

Otolitik organlarla ilgili çalışmalar

Doğrusal hareketi tespit eden iç kulaktaki otolitik organları araştıran çalışmalar bulunmaktadır. Bu organların aşağı doğru (yerçekimi) hareketi lineer (ileri-geri veya yan yana) hareketten nasıl ayırt ettiği araştırılmaktadır.

Tedavi olarak egzersizler

Birkaç araştırmacı, bir tedavi seçeneği olarak belirli egzersizlerin etkinliği üzerinde çalışıyor. Yeni fiziksel rehabilitasyon stratejileri de klinik ve araştırma ortamlarında araştırılmaktadır.

Dikkat: Sayfa içeriği sadece bilgilendirme amaçlıdır.

The post ‘Denge Bozuklukları’nın Araştırılması first appeared on Haber Kaos.

Mercer adlı uluslararası araştırma şirketinin son raporuna göre bu yılki listede İsviçre’den dört şehir, yabancı çalışanlar için dünyanın en pahalı ilk 10 kenti arasına girdi. Bu kentler Zürih, Cenevre, Basel ve Bern oldu.

En pahalı ilk 10 kent arasında Asya’dan Hong Kong’un yanı sıra Tokyo, Pekin, Singapur da yer aldı. Orta Doğu’dan ise sadece Tel Aviv ilk 10 sıralamasına girdi.

En ucuz kent son sırada yer alan Ankara oldu

Dünyanın yabancı çalışanlar için yaşam masrafları en düşük şehirleri ise Türkiye’nin başkenti Ankara oldu.

Ankara, 227 kentin incelendiği araştırmada son sırada yer aldı. 222. sırada yer alan İstanbul da en ucuz 10 kent arasına girdi.

En ucuz 10 arasında yer alan diğer kentler Cezayir, Almatı, Tunus, Taşkent, Karaçi, İslamabad ve Duşanbe oldu.

İstanbul ve Ankara son yıllarda geriledi

Mercer firmasının araştırmasında ev kiraları, enflasyon, ürün ve hizmetlerin ücretlerindeki değişime bakıldı. Batı Avrupa şehirlerinin sıralamada üstlerde çıktığı görülürken, yabancı çalışanlar için İstanbul ve Ankara ucuzladı.

Örneğin uluslararası işçiler için 2020 sıralamasında 153., 2021 sıralamasında ise 173. sırada yer alan İstanbul, 2022’de 224. sıraya geriledi. Ankara 2021 ve 2020 çalışmasında yer almadı.

2022 listesinde Türkiye’den sadece İstanbul ve Ankara girdi.

Mercer’in ‘Yaşam Maliyeti’ araştırması

Mercer’in dünya çapında yüzlerce şehri kapsayan kapsamlı çalışması, her yıl yayımladığı Yaşam Maliyeti veri araştırmasına dayanıyor.

Şirket, internet sitesinde bu araştırmayı yılda iki kez gerçekleştirdiğini ve çalışmanın, dünyanın dört bir yanındaki çok uluslu şirketlerin ve hükümetlerin yabancı çalışanları için ücret stratejileri belirlemelerine yardımcı olmak üzere tasarlandığını belirtiyor.

Yaşam Maliyeti endeksi nasıl hesaplanıyor?

Mercer’e göre Yaşam Maliyeti araştırmasında 200’den fazla mal ve hizmet analiz ediliyor.

Araştırmada uluslararası çalışanlar için maliyet belirlemede, bulundukları ülkenin para birimi dalgalanmalarının, enflasyonun ve konaklama fiyatlarındaki istikrarsızlık gibi temel faktörlere bakıldığı belirtiliyor.

(Kaynak: Euronews Türkçe)

The post Ankara, Yabancı Çalışanlar İçin Dünyanın En Ucuz Kenti first appeared on Haber Kaos.

Haber Merkezi / Eski Hint bilgeleri, Mısırlılar, Yunanlılar ve Romalılar, uykuyu, uyuyanlara rüyaları getiren tanrıları adlandırmak da dahil olmak üzere çeşitli şekillerde tanımladılar. Aynı zamanda, birçok insanın uykuyu iki vardiya halinde, bir ya da üç saatlik arayla, kişinin yalnız başına sessiz vakit geçirebildiği, komşularını ziyaret edebildiği ya da bir işi tamamlayabildiği zaman içinde yaşadığı da iyi biliniyordu.

MÖ 450 civarında, Alcmaeon adlı bir Yunan doktor, uykunun, vücut yüzeyinden kan akması nedeniyle beyne giden dolaşımın olmamasından kaynaklanan bir bilinçsizlik büyüsü olduğunu öne sürdü. Benzer şekilde MÖ 400 yıllarında da uyuyan bir kişinin yüzey sıcaklığındaki düşüşün uykunun nedeni olduğu düşünülüyordu.

Yaklaşık 50 yıl sonra Aristoteles, uykunun, o zamanlar duyu ve duyarlılığın yeri olduğu düşünülen kalpte bir bilincin tutuklanması olduğu yorumunu yaptı, bu yüzden daha uzun sürecekti. Sindirim sürecini uykunun başlangıcıyla da ilişkilendirdi

MS 162’de Galen, bilincin yeri olarak kalpten ziyade beyni tanımladı. Ancak sonraki 1600 yıl boyunca uykunun doğasını anlamada çok az ilerleme kaydedildi. Uykunun, bazı bedensel mekanizmaları kapatan veya kan eksikliğinden kaynaklanan bir detoksifikasyon süreci olarak düşünüldüğünü belirtmek önemlidir.

Aydınlanma Çağında, bazı bilim uzmanları kendi rüyalarını yorumlama pratiğine başladılar. Yatak odası yavaş yavaş sadece uyku ve cinsel yakınlık için bir yer haline geldi ve uykunun kendisi düzene girdi. 1800’lerde aşırı uyku tembelliğin bir işareti olarak görülüyordu.

Beynin uykudaki rolünü belirleme

1900’lerde nöronların sinir sisteminin bireysel birimleri olduğu keşfedildi. 1903 yılı, ilk uyku hapı olan barbitalin formülasyonu oldu. Daha da önemli bir keşif, vücuttaki sirkadiyen ritimlerin keşfiydi.

1911’de Henri Piéron ve arkadaşları, uykusuz hayvanların beyin omurilik sıvısına uyku indükleyici bir molekül salgıladığını ve bu molekülün, enjekte edildiğinde uyarı köpeklerinin derin bir uykuya dalmalarına neden olabileceğini buldu. Buna ‘hipnotoksin’ adı verildi. İki yıl sonra, Piéron uyku fizyolojisiyle ilgilenmeye çalışan ilk kitabı yayınladı.

Bir doktor olan Constantin von Economo, 1916 ve sonraki yıllarda uyku anormallikleri sergileyen ensefalitli hastaları inceledi ve beynin hipotalamus olarak adlandırılan bölgesini uyku ve uyanıklık aktivitesinin merkezi olarak belirledi.

1925 yılına gelindiğinde, sonunda bu alandaki en seçkin bilim adamlarından biri haline gelen Nathaniel Kleitman, uykunun patofizyolojisini incelemeye başladı. Hızlı göz hareketi (REM) uykusunun varlığını keşfetti ve uyku ve uyanıklık, akıl yürütmede serebral kortikal aktivite, bilinç, istemli hareket ve uyku yoksunluğunun etkilerini incelemeye devam etti.

1924’te elektroensefalogram (EEG) icat edildi; ancak bu keşifle ilgili makale, orijinal gelişiminden 5 yıl sonra yayınlandı. Bu süreçte uyku ve uyanıklık sırasında farklı beyin elektrik dalgaları keşfedildi. Bu süre zarfında, narkolepsi hastalarında uyanıklığı teşvik etmek için uyarıcılar kullanılmaya başlandı.

Uykunun yapısı

1935’te Alman araştırmacı Bunning biyolojik saatin varlığını fark etti ve her türde kalıtsal olduğunu buldu. Sadece iki yıl sonra, Loomis, Harvey ve Hobart’tan oluşan ekip uykunun beş aşamasını keşfetti ve her birinin karakteristik beyin dalgalarını alfa, düşük voltaj, iğler, iğler artı rasgele ve rasgele dalgalar olarak adlandırdı. Bugün bildiğimiz şekliyle uykunun yapısı bu dönemde açığa çıkıyordu.

1939’da Kleitman’ın uzun yıllar uyku araştırmalarını, uyku bozukluklarını, uyku sırasındaki sıcaklık değişimlerini ve uyku-uyanıklık döngülerini kapsayan Uyku ve Uyanıklık adlı kitabı yayınlandı. Daha ileri çalışmalar, uykunun nörofizyolojisinin anlaşılmasını geliştiren uyku sırasında iskelet kası gevşemesinde beyin sapının rolünü ortaya koydu.

REM uykusunu anlama

REM uykusu ilk kez 1953’te genç bir erkek çocukta tespit edildi; bu, ilgili araştırmacı için şaşırtıcıydı çünkü uyku sırasında beyin aktivitesinin düştüğüne dair genel izlenimle çelişiyordu. Ertesi yıl, gece uykusunun birkaç tekrar eden döngüden oluştuğu bulundu. Melatonin 1958’de keşfedildi ve uykunun düzenlenmesinde anahtar olduğu kanıtlandı.

1959’da Michel Jouvet tarafından REM ve NREM uykusu arasında çok önemli bir ayrım yapıldı. Bu amaçla Jouvet, birincisinin hafif uyku olmadığını, artan beyin aktivitesinin, vücudun REM sırasında yaşanan rüyalardaki canlı görüntüleri ve sesleri harekete geçirmesini engelleyen iskelet kası inhibisyonuna eşlik ettiği ‘paradoksal uyku’ olduğunu buldu.

Nispeten, NREM’de bu inhibisyon görülmez ve beyin aktivitesi düşüktür. Aynı yıl, Sirkadiyen ritimler, onları ilk kez insanlarda tanımlayıp inceleyen Halberg tarafından bu şekilde adlandırıldı ve böylece kronobiyolojinin babası oldu.

Uyku bozuklukları

1962’de Jouvet, ponsun REM uykusunu düzenlediğini keşfetti. Obstrüktif uyku apnesi, 1965 yılında uyku ve uyanma ile bağlantılı olarak fizyolojik değişiklikler tanımlanıp ayrıntılı olarak incelendiği ve uyku tıbbının poster çocuğu haline geldi. Bu, uyku sırasındaki sıcaklık, dolaşım ve solunum değişikliklerinin sistematik bir çalışmasına kadar genişletildi.

Parasomniler ve yatak ıslatma, Roger Broughton’un 1968 tarihli bir makalesinde REM uykusundan ziyade yavaş dalga uykusundan konfüzyonel uyanmanın ürünleri olarak tanımlandı. Takip eden on yıl, 1970 yılında Stanford’da ilk uyku araştırma merkezinin kurulmasına, Sirkadiyen ritimler için bir genetik (‘per’ gen) ve fiziksel lokusun (suprakiazmatik çekirdek) tanımlanmasına ve aşağıdakiler gibi güvenilir uykululuk ölçütlerinin evrimine tanık oldu. çoklu uyku gecikme testi (MSLT).

Bu keşiflerin ardından, psikanalitik ve doğaüstü açıklamaların dışında rüyaları açıklamak için aktivasyon-sentez modeli gibi modeller ortaya atılmıştır. Bu modeller ayrıca REM-NREM değişimi için karşılıklı etkileşim hipotezi gibi uyku aşaması geçişi hakkında bilgi sağladı.

1980’lerde sirkadiyen ritim ile uyku süresi arasındaki bağlantı, diğer ipuçlarıyla birlikte belirlendi. Uyku ve öğrenme arasındaki ilişki incelendi ve uykunun yaşam için mutlak fizyolojik gerekliliği nihayet doğrulandı. Moleküler biyoloji bu alanda önemli bir rol oynamaya başladı. Uyku araştırmaları üzerine en güvenilir kitap olan Uyku Tıbbının İlkeleri ve Uygulaması 1989’da yayınlandı.

Uyku üzerine modern keşifler

1990’lar, nöronal grup teorisi ve beyin enerji metabolizması teorisi de dahil olmak üzere çok sayıda çalışan uyku teorisinin ortaya çıkmasına tanık oldu. Ventrolateral preoptik bölgedeki sözde uyku anahtarı Saper ve ekibi tarafından tespit edildi.

Yokluğu narkolepsi oluşturan bir molekül olan oreksin reseptörünün eksikliği de bu dönemde keşfedildi. Ayrıca, van Cauter ve araştırma grubu, uyku yoksunluğunun karbonhidrat metabolizması üzerindeki etkilerini de araştırmaya başladı. Işık ve bir retina pigmenti olan melanopsinin biyolojik saati ayarlamadaki rolü de ortaya çıkarılarak uyku düzenleme sürecine büyüleyici bir ışık tutulmuştur.

2003 yılında Tononi ve Cirelli, uykunun sinaptik ağların toparlanmasına ve güçlerini korumak için aktivasyon seviyelerini düşürmesine izin verdiğini belirten sinaptik homeostaz teorisini önerdiler. Uyku ve hafıza konsolidasyonunun yanı sıra uyku yoksunluğu ve zayıf muhakeme ve motor hata riski üzerinde çalışıldı ve veriler yayınlandı.

Uyku ile ilgili güncel çalışmalar, uyku bozukluklarının genetik, çevresel ve psikososyal yönlerini belirlemeye çalışmaktadır.

Dikkat: Sayfa içeriği sadece bilgilendirme amaçlıdır.

The post Tıp Tarihinde Uyku Araştırmaları first appeared on Haber Kaos.